Toplumsal yapıyı eleştirirken bile duygusal ölçülülüğünü korur. İnsan davranışlarını nedensel bir dikkatle çözümler, karakterlerini ne yargılar ne de yüceltir. Bu tarafsızlık, onun eserlerini yalnız dönemiyle değil, çağdaş edebiyatla da güçlü biçimde ilişkilendirir.

Maupassant’ın başarısı, sade bir dil içinde karmaşık insan gerçeğini sunabilmesindedir. Her satırı, gözlemin gücüne, kısalığın derinliğine ve insanın kendi karanlığına tutulmuş bir aynadır.

Guy De Maupassant En Güzel Sözleri

-> Her şey görecelidir.

-> İnsan, hatıralarının tutsağıdır.

-> Her insan, biraz kendi düşmanıdır.

-> İnsan, anılarını taşırken ağırlaşır.

-> Gözler, yalan söylemeyen tek aynadır.

-> Her yalan, gerçeğin sessiz çığlığıdır.

-> Hey gidi hey, nasıl da gülmüştük o gün!

-> Hayatta her şey ayrıntılarda gizlidir…

-> İnsan, bazen sadece bir anı kadar yaşar.

-> İnsan, sevilmediğini anladığı anda büyür.

-> Gerçek güzellik, asla gösterişli değildir.

-> Körler krallığında tek gözlüler kral olur.

-> Sonucu isteyen ona götüren yolları da ister.

-> Her gülüş, geçmiş bir gözyaşının yankısıdır.

-> İnsanlar çoğunlukla kötü niyetli düşünürler.

-> Her gülüşün ardında biraz yorgunluk gizlidir.

-> Ruhunu tanımayan insan, başkalarını tanıyamaz.

-> Karanlıkta korkunç dramlar olur. (İşte Geldim)

-> Ruhunu anlamayan insan, hiçbir ruhu anlayamaz.

-> Her yara kapanmaz; bazıları sadece sessizleşir.

-> Gerçek dostluk, sessizlikte bile anlaşabilmektir.

-> Neredesin mantık, ahlak ve sağduyu” (Küçük Asker)

-> Her insan, bir başkasının hikâyesinde figürandır.

-> Bir resmin gözleri gibi insanı büyüleyen gözlerin.

-> İnsan, kendini kandırmadan yaşayamayan tek canlıdır.

-> Zenginlik, sadece ceplerini doldurur; kalbini değil.

-> Hayat, bir yanılsamadır; ama yine de yaşanmaya değer.

-> Gerçek yalnızlık, kimsenin seni anlamadığı an başlar.

-> Başarıyı en kötü biçimde kullanmak, onunla övünmektir.

-> Hayat, çoğu zaman anlamadığımız bir mizahın parçasıdır.

-> İnsan, mutlu olmayı değil, mutsuzluğa alışmayı öğrenir.

-> Bir kalbin kırılış sesi, dünyadaki en sessiz feryattır.

-> Bir insanı tanımak, onun hayal kırıklıklarını anlamaktır.

-> Sonra yatıyor, bir cellatı beklercesine uykuyu bekliyorum.

-> İki insana birbirlerine aşık olduklarını söylersen, olurlar.

-> O, benim anam, babam, kardeşim, sevgilim, Tanrım, her şeyimdi.

-> Hayat bazen bir gülüş kadar kısa, bir pişmanlık kadar uzun olur.

-> Mutluluk, insanın kendini kandırma biçimlerinden sadece biridir.

-> Sevgi, çoğu zaman bir yanılsamadır; insan kendi hayaline âşık olur.

-> İnsan kalbi, bir savaş alanıdır; akıl ve tutku orada her gün çatışır.

-> Kadınların gözleri keskin, zekaları uyanık, düşünceleri kuruntulu olur.

-> “Sevgili özgürlük tutsana elimizi, sahip çıksana kendi davana!” (Yağ Tulumu)

-> Zamane erkekleri bugünün kadınlarını kendi canlarını acıtacak kadar sevmiyorlar.

-> İnsan, ne kadar güçlü görünürse görünsün, içinde hep kırılgan bir sessizlik taşır.

-> Sadece, gerçekte anlamlandıramadıklarımızdan korkarız. (Horla ve Karanlık Öyküler)

-> Söyleyemediklerimizi kalemlerimize söyletmek en büyük zevkimizdir. Çünkü sözler uçucudur.

-> Hiç kimse onun ruhundaki gizli ıstırabı bilmiyordu, çünkü hiç konuşmuyor, asla gülmüyordu.

-> Birdenbire hayatın o müthiş sefaleti, boş ümitlerle kendini aldatan kalplerin kara yalnızlığı içime çökmüştü.

-> Kalplerinde yaralar açan olayları, gönüllerinde fırtınalar koparan yaşantıları kolaylıkla unutanlara ne mutlu.

-> Hayat ne kadar tuhaf, ne kadar değişken! Kendinizi kaybetmeniz ya da kurtulmanız için ne kadar küçük bir şey gerek!

-> Ben, bizler, medeni dünyanın kadınlarıyız, bayım. Dünya üzerinde yaşayan sıradan dişiler olmayacağız ve olmayı da ret ediyoruz.

-> Biraz da koşulların zoruyla, insanların kanılarında önyargıların payı gerçek yargıların payından çok daha fazladır genellikle…

-> Ömür kısa, onu öbür insanlara hizmet ederek, onların acılarını dindirerek, mutluluklarına sevinerek geçireceğim, dedim kendi kendime.

-> Janna fikirləşməyə başladı; qəlbinin dərin ümidsizliyində nəşənin, eşqbazlığın nəticə etibarilə aldadıcı olduğunu düşündü. (Bir Hayat)

-> Bilinmeyen yerlerde yaşanan o yalnızlık beni superguzelsozler.com korkutur. Kendimi yeryüzünde o kadar yalnız, o kadar küçük hissederim ki, hızla evimin yolunu tutarım.

-> Aşk, güçlü, tutkulu olmalı… Yakıcı, yıkıcı olmalı… Aşk dünyada hiçbir engel tanımaz, her şeyi kırar geçirir. Kanun, ilke, aile bağlılığı, namus, şeref, onur, her şeyi hiçe sayar, çiğner geçer. Ben aşk diye böylesine derim.

-> Umutlarının, mevki, başarı, ün, servet ve aşk umutlarının yitip gittiği bulanık hayaller içinde birdenbire, büyük zaferlerin yüceliğinde akıp giden şu figüran zincirleri gibi, düşlerinin yaldızlı bulutlarının ardında teker teker kaybolmak üzere gülümseyerek geç

-> Onun yüzüne benzer hiçbir yüz bir daha doğmayacaktır. Asla! Asla! O vücut ve o yüz, bir daha dünya üzerinde görünmeyecektir. Binlerce, milyonlarca, milyarlarca kadın doğacaktır; ama bütün doğacak kadınların arasında o bulunmayacaktır; hiçbir zaman bulunmayacaktır. Ama bu nasıl olur? İşte, insan bunu düşünürken deliriyor.

-> Gerçekten de ister Prusyalı, ister İngiliz, ister Polonyalı, ister Fransız olsunlar, insanları öldürmek iğrenç değil mi? Size kötülük etmiş birinden öç almanız kötü bir şey adamı hapse tıkmaları da bunu gösterir; ama yavrularımızı tüfeklerle av hayvanları gibi öldürmeleri iyi bir şey mi ki en çok öldürenlere nişanlar veriyorlar? Hayır, bunu hiçbir zaman anlamayacağım! (Ay Işığı)

-> Burada serüvenimizi anlatacak değilim ben; aşkta tek bir serüven vardır zaten; hep aynı şeydir o; tanıştık, anlaştık, seviştik; hepsi bu kadar. Tam bir yıl onun sevgisiyle, onun kollarının arasında, onun okşayışlarıyla, onun bakışlarıyla, onun sözleriyle sarhoş, onun varlığından kopan her şeye o kadar bağlı, o kadar sarılıp sarmalanmış, öylesine hapsolmuş yaşadım ki, vakit gece miydi, gündüz müydü, ben diri miydim, ölü müydüm, bu dünyada mı, başka âlemlerde mi yaşıyordum, bilmiyordum. Ama öldü işte. Nasıl öldü? Niçin öldü? Bunun da pek farkında değilim.

Kitlelerin Psikolojisi adlı eseriyle toplumsal psikolojinin temellerini atmış, bireyin kitle içindeki davranış değişimini ilk sistematik biçimde incelemiştir. 1931’de hayatını kaybeden Le Bon, Freud, Tarde, Ortega y Gasset gibi birçok düşünürü etkilemiş; modern siyaset, propaganda ve liderlik çalışmalarına yön vermiştir.

Gustave Le Bon En Güzel Sözleri

-> Kitleler hayallerle düşünür.

-> Genelleşmiş bir suç yakında bir hak olur.

-> Dünyayı yönetenler dirilerden çok ölülerdir.

-> Bir toplulukta her his, her eylem bulaşıcıdır.

-> Eşitliğin olmadığı yerde haksızlık başkaldırır.

-> Bir toplulukta her his, her fiil sirayet edicidir.

-> Her ideoloji, bir zamanlar bir duygunun çocuğuydu.

-> Gerçek bilgi sessizdir, ama kitle gürültüye inanır.

-> Kalabalığın gözünde en yüksek ses, en doğru sestir.

-> Zaman en büyük yaratan ve en kuvvetli yıpratandır…

-> Uygarlık, düşünceyle inşa edilir ama inançla korunur.

-> Her millet, kendi hayal gücünün sınırları içinde yaşar.

-> Düşünmeyen toplumlar, bir gün mutlaka düşünülür hâle gelir.

-> Liderler doğmaz, kitle onları arzuladığı için ortaya çıkar.

-> Kitle, geçmişin yükünü taşımaz; o anın büyüsüne teslim olur.

-> Kalabalığın bilinci yoktur; o yalnızca duyguların yankısıdır.

-> Kadınlar gibi, kitleler de hemen büyük etkilenimlere girerler.

-> Her devrim bir inançla doğar, ama zamanla çıkarın eline düşer.

-> İnsan çoğu zaman kendini değil, ait olduğu kalabalığı savunur.

-> İdealler, toplumu birleştirir; çıkarlar ise onu sessizce çözer.

-> İnsanlar bazen hakikati değil, huzur veren bir yalanı tercih eder.

-> Kitle, kendi çıkarını değil, kendisine vaat edilen hayali savunur.

-> Düşünce, sabır ister; kalabalık ise sabırsızdır, hemen sonuç ister.

-> Kitleye gerçeği değil, hayalini anlatan kişi onu peşinden sürükler.

-> Her çağın büyücüsü değişir; kimisi sözle, kimisi görüntüyle büyüler.

-> Kitlelerin belleği zayıftır; dün alkışladığını bugün lanetleyebilir.

-> Tarih kitapları, yazarlarının tüm inançlarının üstünde ortaya çıkar.

-> Lider, kitleye ne düşündüğünü değil, ne hissettiğini söylerse büyür.

-> Akıl tartışır, inanç emreder; kitle tartışanı değil, emredeni izler.

-> Kavimlerin gelişimini hükümetler değil, kendi karakterleri tayin eder.

-> Kalabalığın ruhunu anlamayan devlet adamı, kendi halkına yabancılaşır.

-> Çok yüksek bir zekaya sahip olmanın, kitle içinde hiçbir önemi yoktur.

-> Uygarlıklar fikirlerle doğar, tutkularla büyür ve alışkanlıklarla ölür.

-> Tarih, çoğu zaman duyguların mantığa galip geldiği anların hikâyesidir.

-> Gerçek liderler, kitleyi yönlendirmez; ona yön verme arzusunu uyandırır.

-> Bilmek; ezberlemek değil, sebep-sonuç arasındaki ilişkiyi kurabilmektir.

-> Kalabalıklar, özgür olduklarını sandıkları anda en çok yönlendirilirler.

-> Her çağ, kendi putlarını yaratır; kimi taşta, kimi insanlarda şekil bulur.

-> İnsan, aklının sınırlarını duygularıyla aşar; bazen yücelir, bazen yıkılır.

-> Savaş, bir insanın zayıflıklarını, aynı zamanda erdemlerini ortaya çıkarır.

-> Kalabalık için gerçek, en çok inandığı şeydir; kanıt değil, inanç belirler.

-> Bir milletin geleceği, çocuklarına verdiği hayallerin kalitesinde gizlidir.

-> Otorite ilkesi bir bilimin içine sokulduğu anda, bu bilimin gelişimi durur.

-> Vasat adam, bir grubun parçası olarak değerini artırır; Üstün adam onu azaltır.

-> Kitle, bir liderin aynasıdır; onda kendi tutkusunu, korkusunu ve umudunu görür.

-> Kitle, kendi öfkesini hakikat sanır; oysa çoğu zaman bir yanılsamanın içindedir.

-> İnsan, yalnız kaldığında kendisiyle yüzleşir; kalabalıkta ise kendisinden kaçar.

-> Bir inancın sahipleri eski ilahlarının heykellerini daima şiddet ve hınçla kırarlar.

-> Hiç bir fikir kendi kendine, gelişi güzel oluşmaz kökleri uzun bir geçmişe dayanır…

-> Kitle, akılla değil duyguyla hareket eder; bu yüzden onu yöneten mantık değil, inançtır.

-> Bir millet geçici heveslerine göre değil, karakterinin gerektirdiği gibi yönetilmelidir.

-> Milletlerin dönüşümü artık hükümdar divanlarında değil, kitlelerin bilinçinde hazırlanmaktadır.

-> Bir siyasi parti kurmak genellikle çok eski şeylere yeni isimler giydirmek anlamına gelmektedir.

-> Bir ulusun büyüklüğü, ne kadar askerine değil, ne kadar düşünen insanına sahip olduğuyla ölçülür.

-> İnsanlar çoğu zaman özgürlükten korkar, çünkü özgürlük onları kendi akıllarıyla baş başa bırakır.

-> Bazı fikirler, bazı hisler ancak kitle halinde bulunan fertlerde zuhur eder veya fiil sahasına çıkar.

-> Kelimeleri, formülleri yerinde kullanmasını bilen bir konuşmacı, kitleleri istediği yere kadar götürür.

-> Özgürlükten bahseden bir çok insanla tanışıyoruz, ama çok azını hayatlarını esas olarak zincirler yapmaya adamamış görüyoruz.

-> Kalabalıklar yalnızca yıkıcı kuvvete sahiptirler. Bunların üstünlüğü ve hakimiyetleri her vakit bir kargaşalık ve düzensizlik ifade eder.

-> Modaya olan etki o kadar güçlü ki, bazen bizi ilgisiz olan ve birkaç yıl sonra bile aşırı derecede çirkin görünecek şeylere hayran olmamıza zorlar.

-> Güçlü ve daimi bir iradenin neler yapmaya gücü yettiğine çoğu defa yeteri kadar önem verilmez. Ona hiçbir şey karşı gelemez, ne doğa, ne insanlar, ne başkaları.[1]

-> Politik meclisler dâhilerin, şöhretlerinin en az tanındığı yerlerdir. Orada sadece zaman ve mekana uygun zekalar itibar görür ve vatana değil partilere hizmet değer kazanır.

-> Şimdiye kadar uygarlıkların büyük zemberekleri olmuş olan şeref, nefsi feda, dini inanç, şan ve vatan aşkı gibi duygular, akıl vasıtasıyla değil çoğu defa akla rağmen ortaya çıkmıştır.

-> Kitleyi meydana getiren fertler kim olursa olsun; yaşam tarzlar, işgüçleri, karakterleri yahut zekaları ister benzer ister ayrı olsun kalabalık durumuna gelmeleri onlara bir nevi kolektif bilinç aşılar.

Onun edebi anlayışı, sonraki kuşak yazarlar üzerinde derin bir etki bırakmış; özellikle gerçekçilik ve natüralizmin gelişmesine öncülük etmiştir. Flaubert, yazarlığın bir sabır sanatı olduğunu kanıtlayan örnek bir figürdür.

Gustave Flaubert Sözleri Anlamlı

-> Yaşamak için okuyun.

-> Haklısın azizim, kalp aptaldır..

-> Hüzün bir tür kötü alışkanlıktır.

-> İnsan ruhunun tarihi insanlığın budalalığının tarihidir.

-> Gökyüzü neden bu kadar temiz ve yeryüzü bu kadar rezil.?

-> Asıl acınacak şey dedi; lüzumsuz bir ömrü sürüklemektir.

-> Kalbimin içindeki tam bir kaostu, devasa bir uğultuydu, bir delilikti.

-> Hayatın en güzel günleri daha erken demekle geçer, sonra çok geç olur.

-> Sanat, yalnızca kelimelerle değil, sessizlikle de yazılır.” (Mektuplar)

-> Sanat, hayatın anlamsızlığına karşı verilen en asil tepkidir.” (Mektuplar)

-> Sevdiklerimizi çekiştirmeye başladık mı onlardan kopmaya başladık demektir.

-> Gençliğin hayalleri, çoğu kez yaşlılığın pişmanlıklarıdır.” (Duygusal Eğitim)

-> Nasıl olursa olsun, iyi için bir cennet, kötü için bir cehennem olması gerek!

-> Eğer acılarımız en azından birinin işine yarasaydı, özveride bulunduk diye avunurduk.

-> İnsanın kalbi, sahip olduklarını değil, sahip olamadıklarını büyütür.” (Duygusal Eğitim)

-> Julien, merhameti öğrendiği gün, hayatının bütün savaşlarını geride bıraktı.” (Üç Hikâye)

-> Gelecek denilen şey, sonundaki kapısı sımsıkı kapalı olan, karanlık bir geçitti yalnızca.

-> İnsanın kalbi, hem kendi cennetini hem de kendi cehennemini içinde taşır.” (Madame Bovary)

-> Gençlik, geleceği büyük umutlarla süsler; yaşlılık ise geçmişi özlemle.” (Duygusal Eğitim)

-> Salammbô’nun güzelliği, savaşlardan daha güçlüydü; çünkü o, ruhları fethederdi.” (Salammbô)

-> Salammbô, arzuların ötesinde bir şeydi: Ona yaklaşmak, insanın ruhunu yakmaktı.” (Salammbô)

-> Emma, aşkın peşinden koşarken, aslında kendi düşlerinin peşinden koşuyordu.” (Madame Bovary)

-> Julien, hayatının sonunda anladı ki, en büyük zafer, kendine karşı kazanılandır.” (Üç Hikâye)

-> Julien, hayatı boyunca şiddeti seçti, ama en sonunda şefkatin büyüklüğünü kavradı.” (Üç Hikâye)

-> Demek ki günler, hepsi birbirinden farksız, birbirini izleyip duracak ve bir şey getirmeyecekti!

-> Sanat, insanın ruhunu kurtarma çabasıdır; kelimeler, bu kurtuluşun en ince ipleridir.” (Mektuplar)

-> Sevdiğim yer neresiyse ülkem orasıdır, bana hayaller kurduran, bana kendimi iyi hissettiren yerdir.

-> İnsanın kalbi, sürekli başka bir şey arar; elindekini küçümser, ulaşamadığını yüceltir.” (Mektuplar)

-> Emma, mutsuzluğunu başkalarında değil, kendi hayallerinin imkânsızlığında bulmalıydı.” (Madame Bovary)

-> Gerçek huzur, tutkuların susmasında değil, insanın tutkularını anlamasında saklıdır.” (Duygusal Eğitim)

-> İnsan, kendi hayallerinin kurbanıdır; onları büyütür, besler, sonunda altında ezilir.” (Duygusal Eğitim)

-> Çocuklar gibi oyalanmak için, ya da tutkulu kimseler gibi bilgi edinmek için okumayın; yaşamak için okuyun.

-> Paris, Frédéric için önce bir rüya, sonra bir hayal kırıklığı, en sonunda da bir mezar oldu.” (Duygusal Eğitim)

-> İnsanın en büyük yanılgısı, başka hayatların kendi hayatından daha parlak olduğuna inanmaktır.” (Madame Bovary)

-> Eğer ıstıraplarımız birisine yarayabilseydi, bir fedakarlık yapmış olmak düşüncesiyle kendimizi teselli ederdik.

-> İnsanın kalbi, doyumsuz bir kitap gibidir; sayfaları çevrilir, okunur, fakat sonuna asla ulaşılamaz.” (Mektuplar)

-> Paris’in ışıkları, Frédéric’in ruhundaki karanlığı aydınlatmadı; aksine daha da derinleştirdi.” (Duygusal Eğitim)

-> İnsanın arzuları, hiçbir zaman tatmin olmak için değil, insanı sürekli ileri sürüklemek için vardır.” (Madame Bovary)

-> Emma, hayatın küçük mutluluklarını küçümsedi; oysa gerçek mutluluk, yalnızca küçük şeylerde saklıdır.” (Madame Bovary)

-> Frédéric, bir ömrü aşkın peşinde tüketti, ama sonunda öğrendi ki aşk, bir arayıştan çok bir yanılsamaydı.” (Duygusal Eğitim)

-> Emma, aşkı bir mucize olarak görüyordu, fakat aşk, çoğu kez yalnızca yeni bir hayal kırıklığının başlangıcıdır.” (Madame Bovary)

-> Sevdiğimiz kimseleri hor görmek bizi onlardan az çok uzaklaştırır. Mabutlara dokunmamak lazımdır, yoksa yaldızları elimizde kalır.

-> Sanat, insanın kendi içindeki boşluğu doldurma çabasıdır; kelimeler, o boşluğu kapatmaya yetmez, ama ona biçim verir.” (Mektuplar)

-> Hayatın en acı yanı, istediğimiz şeylerin çoğunun ya bize ait olmaması ya da bize ait olduğunda değerini yitirmesidir.” (Mektuplar)

-> Sanatçı için, eserini tamamlamak değil, ona yaklaşmak önemlidir; çünkü mükemmellik, her zaman ulaşılmaz bir ufukta bekler.” (Mektuplar)

-> Frédéric, Paris’in salonlarında dolaşırken, ihtişamın ardındaki yoksulluğu, kahkahaların ardındaki boşluğu görüyordu.” (Duygusal Eğitim)

-> Emma, taşranın dar sokaklarında yürürken, gözlerinde hep Paris’in ışıklarını taşıyordu; ama o ışıklar, ona hiç ulaşmadı.” (Madame Bovary)

-> Emma, bir gün mutluluğun geleceğine inanıyordu; ama o mutluluk hep ufukta, ona yaklaşınca uzaklaşan bir serap gibi kaldı.” (Madame Bovary)

-> Frédéric, gençlik yıllarının boşluklarını düşündüğünde, zamanın ne kadar hızlı geçtiğini değil, boşuna geçtiğini anladı.” (Duygusal Eğitim)

-> İnsanın ruhu, bir an için bile tatmin olduğunda, hemen yeni bir eksiklik yaratır. Arzu, kendi kendini tüketen bir ateştir.” (Duygusal Eğitim)

-> Ve üstelik, bütün bunların üstünde, herkesin kendi ucunu çekiştirdiği ve elinden geldiğince örtündüğü bir örtü var. Acı komedya! dehşet! dehşet!

-> Emma, evliliğinde bulamadığı mutluluğu romanlarda aradı; fakat romanlar, gerçek hayata hiçbir zaman tercüme edilemeyen düşlerdi.” (Madame Bovary)

-> Gerçek mutluluk, insanların sandığı gibi coşkulu anlarda değil, daha çok sessizlikte, kabullenişte ve tutkuların tükenmesinde saklıdır.” (Üç Hikâye)

-> Her insanın içinde, dışarıdan asla görünmeyen superguzelsozler.com gizli bir uçurum vardır. O uçurum, bazen aşkla, bazen hırsla, bazen yalnızca boşlukla dolar.” (Mektuplar)

-> Sanat, hayatı kopyalamaz; onu yeniden yaratır, büyütür, anlamlandırır. Bu yüzden sanatçının işi, sıradanın içindeki olağanüstüyü bulmaktır.” (Mektuplar)

-> Sanatçı, yalnızca kendini değil, bütün bir insanlığı yazmaya çalışır; çünkü kalemin ucunda yalnızca bireysel değil, evrensel bir ruh vardır.” (Mektuplar)

-> Frédéric, tutkularının peşinden koşarken, aslında hiçbir şeye sahip olamadığını fark etti. Çünkü sahip olmak, arzunun yok olması demekti.” (Duygusal Eğitim)

-> İnsan, en derin arzularını elde ettiği an bile, o arzularda eksiklik bulur. Çünkü mutluluk, gerçekleştiğinde bile yarım kalan bir hayaldir.” (Duygusal Eğitim)

-> Julien, öldürmekten aldığı hazla kendini tanrılara yakın hissetti, fakat sonunda öğrendi ki gerçek büyüklük, öldürmekte değil, yaşamı korumakta saklıydı.” (Üç Hikâye)

-> Yasakları yaşamak ve tatmak mutluluğun en başta gelen reçetesiydi. Geçmişte yaşayamadığı, özendiği, hayalini kurduğu her şeyi burada yaşayabilmek için çırpınıyordu artık.

-> Frédéric, gençliğinin hayallerine baktığında, onları gerçekleştirmediği için değil, gerçekleştirmiş olsaydı bile yine tatmin olmayacağını bildiği için hüzünlendi.” (Duygusal Eğitim)

-> Hayat, insana her zaman geç kalmış olduğunu hissettirir; çünkü gençken arzuların peşinde koşarken bilgelik eksiktir, yaşlandığında ise bilgelik artar ama arzular sönmüştür.” (Duygusal Eğitim)

-> Emma, bütün hayatını, hayal ile gerçeğin arasındaki ince çizgide sürdürdü. Her yeni hevesi, onu biraz daha hayal kırıklığına sürükledi; çünkü gerçek dünya, düşlerin büyüklüğünü taşımaya hiçbir zaman muktedir değildi.” (Madame Bovary)

Shantaram’ın yanı sıra devam niteliğinde The Mountain Shadow adlı eseri de kaleme aldı. Bugün Roberts, edebiyat dünyasında yalnızca bir romancı olarak değil, aynı zamanda hayatın en karanlık yanlarından geçerek insanın yeniden umut ve anlam bulabileceğinin canlı bir örneği olarak kabul edilmektedir.

Gregory David Roberts Sözleri Kısa

-> Acının bizi kırmasına izin verirsek kayboluruz, ama acının bize öğretmesine izin verirsek yeniden doğarız.

-> Hindistan bana yalnızca hayatta kalmayı değil, yaşamayı da öğretti; çünkü orada hayat her an yeniden başlıyordu.

-> Dağların gölgesinde öğrendim ki; gerçek özgürlük, korkuların üzerine yürüyebilme cesaretidir.

-> İnsanı değiştiren şey cezalar değil; merhametin sessiz dokunuşudur.

-> Geçmişimden utanmıyorum, çünkü beni ben yapan her şey orada. Ama o geçmişe asla geri dönmek istemiyorum.

-> Hayat, dağların gölgesinde bize sabrı öğretir; çünkü hiçbir zirve aceleyle fethedilmez.

-> Bir insanı değiştiren şey cezalar değil; kalbine dokunan merhamettir.

-> Yıkımın ortasında bile yeniden doğuşun tohumu gizlidir.

-> En büyük dersim şuydu: Affetmediğin sürece özgür değilsin.

-> Hindistan bana, hayatta kalmakla yaşamayı birbirinden ayırmayı öğretti.

-> Sevgi bizi kurtarmaz belki ama, karanlığa düşmekten alıkoyar.

-> Sevgi, insanın en büyük hatalarını bile iyileştirebilecek tek gücü taşır.

-> En zor yolculuk, dışarıya değil; insanın kendi kalbinin içine yaptığı yolculuktur.

-> Hatalar, bir insanın hayatındaki lekeler değil; geleceğini şekillendiren fırça darbeleridir.

-> Sevgi, insanın bütün yaralarını sarmasa da, hiçbir yaranın bizi tamamen yok etmesine izin vermez.

-> Bir hayatı değiştiren, büyük kahramanlıklar değil; küçük anlarda seçilen iyiliktir.

-> En zor yolculuk, dışarıya değil; insanın kendi içine yaptığı yolculuktur.

-> İnsan ruhunun en derin yaraları, sessizlikle örtülür; ama iyileşmek için kelimelere ihtiyaç duyar.

-> Geçmişim gölgemdir; beni takip eder ama yolumu belirlemez.

-> Bazen insan, en çok kaçtığı yerde kendi gerçek yüzünü bulur.

-> Gerçek cesaret, silah taşımak değil; kalbinin kırılabilir olduğunu kabul etmektir.

-> Hatalar, ruhumuzun öğretmenleridir; ama ders almak istemezsek acı sonsuz olur.

-> Karanlık, bizi korkutmaz aslında; bizi korkutan, o karanlığın içinde kendimizi bulma ihtimalidir.

-> İnsan, kendine rağmen iyilik yapabildiğinde gerçek anlamda değişir.

-> Karanlığın içindeki ışığı görmek, insana umut etmeyi öğretir.

-> Karanlık sokaklarda öğrendim ki; merhamet, bazen en büyük güçtür.

-> Hayat bana defalarca ikinci şans sundu. Ben de kalemimle borcumu ödemeye çalışıyorum.

-> Yaşamak, yalnızca nefes almak değildir; affetmek, sevmek ve yeniden başlamaktır.

-> Hangi karanlıkta kaybolursan kaybol, yolunu bulmanı sağlayacak ışık içinde saklıdır.

-> Hapishaneden kaçmak, zincirleri kırmak değildir; asıl kaçış, ruhunun içindeki tutsaklıktan kurtulmaktır.

-> Suç işlemek kolaydır, ama suçla yaşamak insana ağır gelir.

-> Acının içinden geçtiğinde anlıyorsun ki, hiçbir yara boşuna açılmıyor.

-> Bir insanı gerçekten tanımak istiyorsanız, onun düşmanlarına değil, affettiklerine bakın.

-> Karanlık bir hayat yaşadım, ama orada bile insanlığın ışığını gördüm.

-> Sevgi, kusurların ötesine bakabilme sanatıdır; en saf haliyle bağışlamadır.

-> Romanlarımda kahraman değilim; sadece hatalarıyla yüzleşmeyi öğrenmiş biriyim.

-> İnsan kendini affetmedikçe, dünyadan af dilese de huzuru bulamaz.

-> Hapishaneler demirden yapılır, ama en ağır parmaklık insanın kendi vicdanıdır.

-> Affetmek, başkası için değil; kendi kalbini özgür bırakmak içindir.

-> Her acı, bizden bir şey alır; ama yerine sabır, bilgelik ve yeni superguzelsozler.com bir göz verirse, o acı boşuna değildir.

-> Her düşüş bir utanç değildir; yeniden kalkmayı öğrenmenin yoludur.

-> İnsanın içinde bulunduğu en büyük hapishane, korkularıdır.

-> İyilik bazen büyük kahramanlıklarda değil, sessizce atılan küçük adımlarda gizlidir.

-> Özgürlük, duvarları yıkmak değil; o duvarların ardında insan kalabilmeyi öğrenmektir.

-> Her insan ikinci bir şansı hak eder, çünkü hiçbir kalp tek bir hata ile ölçülemez.

-> Özgürlük, kaçışta değil; kendinle yüzleştiğinde başlar.

-> Bazen en karanlık anlarımızda bile kalbimizin derinliklerinden gelen bir ışık vardır; o ışık bize hâlâ insan olduğumuzu hatırlatır.

-> İnsanı gerçekten özgür kılan şey, zincirlerinden kurtulması değil; kendi korkularının esaretinden çıkmasıdır.

-> İnsanın kaderini belirleyen şey çoğu zaman büyük kararları değil, küçük anlarda yaptığı tercihlerdir.

-> Hapishaneden kaçışım, zincirlerimden değil, kendi zayıflıklarımdan kurtulma çabamdı.

Eserleri hem edebi değer taşır hem de politik gerilim romanı niteliğiyle geniş kitlelere ulaşır. Hayatı boyunca roman, hikâye, tiyatro ve senaryo türünde üretken olmuş, adını edebiyat tarihine kalıcı şekilde yazdırmıştır

Graham Greene En Güzel Sözleri

-> Masumiyet bir çeşit deliliktir.

-> Dünya artık kahraman yaratmıyor.

-> Zayıf düşmezsen bu dünya iyidir.

-> Çocukluk yazarın banka hesabıdır.

-> Nefret, hayal gücünün eksikliğidir.

-> Yorgunum ve sensiz olmaktan bıktım.

-> Vicdan, insanın en sadık düşmanıdır.

-> Yıkım, sonuçta bir yaratma biçimidir.

-> Her ihanet, biraz da kendine ihanettir.

-> Masumiyet, zamanla değil, acıyla kaybolur.

-> Bir toplumun çürümesi, en önce dilinde görünür.

-> Her insan, içinde taşıdığı sırlar kadar ağırdır.

-> Ev, bir sandalye ve bir bardak bulunduğu yerdir.

-> Alıntıları sevenler anlamsız genellemeleri sever.

-> Yalnızlık, bir cezadan çok, ruhun doğal durumudur.

-> Ebediyet zamanın uzaması değil, zamanın yokluğudur.

-> İnsan doğası siyah ve beyaz değil, siyah ve gridir.

-> Zalim adamı kolayca tanıyabilirsin. Sinemada ağlar.

-> Aşk, insanı kutsal kıldığı kadar kırılgan da yapar.

-> İnsan, bazen en çok sevdiğine en büyük acıyı verir.

-> Medya kötü gazetecilik anlamına gelen bir kelimedir.

-> İnsanlığı sevemezsin, sadece insanları sevebilirsin.

-> İnsan, en çok da kendi yazgısından kaçarken yorulur.

-> Her kalbin içinde, dile getirilmeyen bir dua vardır.

-> İnsan, eğer insan kalacaksa, taraf tutmak zorundadır.

-> İtiraf, bazen işlenen suçtan daha ağır bir acı taşır.

-> Gerçek aşk, insanı mutlu etmekten çok, onu dönüştürür.

-> Ruh, kendi karanlığıyla yüzleşmeden aydınlığa çıkamaz.

-> İnsan, hayatını değiştiren anı yıllar sonra fark eder.

-> Bir insanı sevmek, onun hatalarını da sevmek demektir.

-> Vicdan, insanın kendisinden saklayamadığı tek şahittir.

-> Eğer yeteri kadar seviyorsak, her şey yolunda demektir.

-> Yavaşlığın bir erdemi vardır, kaybettiklerimizden biri.

-> Tanrı’dan nefret ediyorum. Sanki gerçekten varmış gibi.

-> İhanet eden kişi, kendi yüzüne bakacak bir ayna bulamaz.

-> Günah, insanı Tanrı’dan değil, kendisinden uzaklaştırır.

-> İnsan, en derin yarasını, en çok güvendiği kişiden alır.

-> Affetmek, çoğu kez mağdurdan çok, affedeni özgürleştirir.

-> İnsan, suçunu unutur ama suç, insanı hiçbir zaman unutmaz.

-> Çocuklukta her zaman geleceğin kapısını açan bir an vardır.

-> Çoğu zaman hakikat, insanın kaldıramayacağı kadar çıplaktır.

-> Küçük hırsızı hapse koyarsın, ama büyük hırsız sarayda yaşar.

-> İnanç, bir mucizeden çok, karanlığa rağmen ilerleyebilmektir.

-> Aşkın büyüsü, gerçeği görmezden gelmeye razı olmamızda yatar.

-> Çoğu şey, derinlemesine bakana kadar hayal kırıklığı yaratır.

-> İnsan, ne kadar çok severse, kaybetmekten o kadar çok korkar.

-> Çoğu insan, vicdanıyla yüzleşmemek için kalabalıklara sığınır.

-> İnsan kalbi, en çok sırlarını saklamaya çalışırken açığa çıkar.

-> Gerçek barış, savaşın bitmesinde değil, nefretin tükenmesindedir.

-> İnsanın en derin arzuları, çoğu kez kendi yıkımının da sebebidir.

-> İnsan ilişkilerinde, kibarlık ve yalan binlerce gerçeğe bedeldir.

-> İnanç, kesinliğin değil, belirsizliğe rağmen umut etmenin adıdır.

-> En büyük trajedi, kötülüğün varlığı değil; iyiliğin suskunluğudur.

-> Sessizlik, insanın vicdanıyla baş başa kaldığı en gürültülü andır.

-> Bir kalbi anlamak için onun nelerden korktuğunu bilmek yeterlidir.

-> Çoğu insan, özgürlük için değil, güvenlik için teslim olmayı seçer.

-> Saplantı, korkuya otomatik bir tepkidir; çünkü korku küçük düşürür.

-> İhanet, bazen yalnızca bir sözle değil, bir sessizlikle de yapılır.

-> İnsanın kaderi, çoğunlukla tek bir zayıf anın gölgesinde şekillenir.

-> Tanrının merhametinin korkunç tuhaflığını sen de ben de kavrayamayız.

-> İnsan, çoğu zaman affedilmek için değil, anlaşılmak için itiraf eder.

-> Gerçek dost, senin en kötü yanını bilip de seni sevmeye devam edendir.

-> Yalnızlık, çoğu zaman insanın kendi kendine ettiği en büyük ihanettir.

-> Başka insanlar için kendimizden daha az önemli olmaya asla alışamayız.

-> İnsan bazen gerçeği bulmak için yalanların arasından geçmek zorundadır.

-> İnsan, kendi geçmişini ne kadar gizlerse, geleceği o kadar bulanık olur.

-> Yalnızlık, ruhun kendi gölgesiyle tartışmasından başka bir şey değildir.

-> Bir adamın kaderini belirleyen çoğu zaman seçimleri değil, korkularıdır.

-> İnsan, çoğu kez en büyük acısını, en büyük mutluluğunun gölgesinde yaşar.

-> Çoğu hayatın fark edilmeyen bir dönüm noktası vardır; geri dönüşü olmayan.

-> Bir günahın yükü, onu işleyen kişinin omuzlarında değil, kalbinde taşınır.

-> Bir adam, işlediği günahın cezasını mahkemede değil, kendi vicdanında çeker.

-> Aşk, insanın ruhunu kutsayabileceği gibi, en acımasız şekilde de tüketebilir.

-> Cesurca yapılan tek bir hareket, mümkün olanın tüm kavrayışını değiştirebilir.

-> Sevgi, bir kişiye bağlılık değil, onun günahlarıyla birlikte var olabilmektir.

-> Aşk, bir mucize gibi başlar; ama zamanla insanın kendi zaaflarını açığa çıkarır.

-> Umut, çoğu kez insanı kurtarmaz; yalnızca acıyı daha uzun süre katlanılır kılar.

-> Özgürlük, yalnızca zincirlerinden kurtulmak değil, onları istememeyi öğrenmektir.

-> Bazen bir insanın kurtuluşu, işlediği en ağır günahın içindeki itirafta saklıdır.

-> İnsan, bazen sevdiği kişiye en büyük ihaneti, onu Tanrı’nın yerine koyarak yapar.

-> Her yolculuk, insanın kendisinden kaçışıyla başlar, yine kendisine dönüşle biter.

-> Sadakat, bir kişinin yanında kalmak değil, onun yokluğunda da onu savunabilmektir.

-> Politika, çoğu zaman vicdanın değil, çıkarın rehberliğinde yazılmış bir trajedidir.

-> İnsanın içinde sakladığı sır, çoğu kez kendi mezar taşına kazınmamış tek gerçektir.

-> İhanet eden kişi, yalnızca başkasını değil, kendi kalbinin bütünlüğünü de parçalar.

-> İnançsızlık, Tanrı’nın yokluğunu değil, insanın kendi kalbindeki boşluğu işaret eder.

-> Acı yazması kolaydır; acıda hepimiz mutlu bireyizdir. Ama mutluluk hakkında ne yazılır?

-> İnsan, kendisini sevmeyen biri tarafından sevilmeyi umut eder; işte asıl trajedi budur.

-> Gerçek trajedi, kötülüğün kazanması değil; iyiliğin isteksizliği yüzünden kaybetmesidir.

-> İnsan kalbinde öyle bir yalnızlık taşır ki, en büyük kalabalık bile o boşluğu dolduramaz.

-> Her ülkenin tarihinde, halkın inancı değil, liderlerin korkuları daha kalıcı izler bırakır.

-> İnsan, ne kadar büyük bir günah işlerse işlesin, affedilme ihtimalinin varlığında huzur arar.

-> Tanrı, bazı prototipleri başarısız olursa diye birçok olasılık yarattı; bu evrimin anlamıdır.

-> Düşünmek bir lükstür. Köylü gece çamur kulübesine girince Tanrı ve demokrasi üzerine düşünmez.

-> İnsan, gerçeği bilmek istediğini söyler ama aslında yalnızca tahammül edebileceği kadarını ister.

-> Bir insanın kalbini anlamak için onun dualarına değil, en gizli korkularına kulak vermek gerekir.

-> İnsanların çoğu Tanrı’ya inanmak istedikleri için değil, yalnız kalmaktan korktukları için inanırlar.

-> Hayattan güven duymadan geçmek imkansızdır; bu, en kötü hapishanede, kendi içinde hapsolmak demektir.

-> Mutluluk dediğimiz şey, çoğunlukla insanın kendini kandırmaya razı olduğu bir yanılsamadan ibarettir.

-> İyi romancılar kötü hafızaya sahiptir; hatırladıkları gazetecilik, unuttukları hayal gücünün gübresidir.

-> Günah, bir insanın hayatını yıkmaz; asıl yıkımı getiren, günahın ardından duyulan çaresiz umutsuzluktur.

-> Güç, çoğu kez masumiyetin üzerine kurulur; ama masumiyetin yok oluşu, gücün de çürümesinin başlangıcıdır.

-> İnancın asıl sınavı, Tanrı’yı göremediğin ve sesini işitemediğin anlarda, yine de diz çökmeye devam edebilmektir.

-> Bir hikayenin ne başlangıcı ne de sonu vardır; keyfi olarak geriye ya da ileriye bakılan bir deneyim anı seçilir.

-> Yazmak bir terapi biçimidir; yazmayanların delilik, melankoli, panik ve korkudan nasıl kaçtıklarını merak ederim.

-> İnsan bazen kendisini öyle bir noktada bulur ki, en büyük düşmanı dışarıda değil, içindeki sükûnetsizlikte saklıdır.

-> Kendini ifade etmek zor ve bencilce bir şeydir; her şeyi yer, hatta kendini. Sonunda ifade edecek kendin bile kalmaz.

-> İnsan kalbinin en karanlık köşesinde, daima itiraf etmekten korktuğu bir suç, bir ihanet ya da bir pişmanlık gizlenir.

-> Aşk, çoğu zaman bir kurtuluş gibi başlar; ama derinleştikçe ruhu kendi zincirleriyle kuşatan bir hapishaneye dönüşebilir.

-> Ölümün asıl korkutucu yanı, sonrasındaki bilinmezlik değil; geride bıraktıklarımızın bizim için ne düşüneceğini bilememektir.

-> İki kalpten biri her zaman sıcaktır, diğeri soğuk; soğuk kalp elmaslardan daha değerlidir, sıcak kalp ise değersizdir ve atılır.

-> Tanrım, yeterince yaptın, yeterince superguzelsozler.com çaldın benden, artık sevmeyi öğrenmek için çok yaşlı ve yorgunum, beni sonsuza dek yalnız bırak.

-> Sevildiğini keşfetmek ve inanmak garip bir şeydir, çünkü kimseyi kendinde sevecek bir şey yoktur, sadece bir ebeveyn ya da Tanrı sever.

-> Kalplerimizde, sevdiğimiz birkaç kişinin mutluluğunu sağlamak için binlerce yabancının sefaletini düşünebilecek acımasız bir diktatör vardır.

-> Şehvet en kötü şey değildir; çünkü her an, her gün, şehvet aşka dönüşebilir, bundan kaçınmalıyız. Ve günahımızı sevdiğimizde gerçekten lanetleniriz.

1980’lerin sonlarında The Irish Times ve Irish Independent gibi prestijli gazetelerde muhabirlik yaptı. Aynı dönemde Dublin’deki Strand Theatre’da kendi yazıp yönettiği oyunlar sahneledi. 1994’te yayımlanan bu roman, II. Dünya Savaşı sonrasındaki Nazi altınlarının peşinden giden bir hikâye sunar ve yazarın ün kazandığı ilk önemli eserdir.

Amerika’da Araştırmalar: Resurrection Day için Washington DC’de FBI, Secret Service ve Beyaz Saray yetkilileriyle görüşmeler yaptı; eser 11 Eylül’den üç hafta önce tamamlandı

Romanlar: Snow Wolf, The Sands of Sakkara, Web of Deceit, The Second Messiah, The Romanov Conspiracy, The Last Witness, Unquiet Ghosts gibi çok sayıda gerilim ve tarih temalı roman yayınladı

Romanları 20’yi aşkın dile çevrildi; Simon & Schuster gibi büyük yayınevleri tarafından basıldı ve dünya çapında beğeni topladı. İrlanda’da özellikle Wicklow’da yaşıyor, zaman zaman da ABD’de bulunuyor. Eserlerinde güçlü bir tarih–kurgu dengesi kurarak, disiplinli araştırma ve güçlü atmosfere dayalı Roman yazıyor. Eleştirmenler tarafından Forsyth, Le Carré ve Clancy ile kıyaslanıyor. Bir Hristiyan yazar olarak doğruluk, kefaret, bağışlama gibi temalara önem veriyor.

Glenn Meade, yaşamını çeşitlendiren deneyimlerinin ışığında; gazetecilikten tiyatroya, mühendisten araştırmacı yazara evrilmiş bir yazar figürüdür. Tarihi romanları ve gerilim kurguları, zengin araştırma altyapısını, karakter derinliğini ve evrensel temaları bir araya getirir.

Glenn Meade En Güzel Sözleri

-> Yaşama arzusunu yitirdiğini söylediler. Bazı insanlarda olurmuş. Çok sevdiği, çok yakınındaki birinin kaybı, İnsanın içine işler, Dayanma gücünü yok edermiş. Kendi çocukların olup da gerçek sevginin ne olduğunu, Kızını ya da oğlunu bu şekilde kaybetmenin ne demek olduğunu anlayana kadar, Buna inanmak güç geliyor insana. -8. Gün-

-> İvan da kendisi gibi yalnızdı, ama değişik bir yalnız. Bağımsızlığı kendine güvenmeye dayalı sükûnetinden, bir de sevgi dolu bir aile geçmişinden geliyordu. (Kar Kurdu)

-> Açan çiçekler rüzgarla dağıldı ve rüzgar hiçbir şeyi önemsemez, ama kalpte açan çiçeklere hiçbir rüzgar dokunamaz

-> Ya her şey tümüyle yanlış giderse? -8. Gün-

-> Şeytanın öldüğünüzü fark etmesinden çok önce cennete gitmeniz dileğiyle.. -Romanov Komplosu-

-> Derin bir soluk alıp verdi. “Sonra o aşağılık miloseviç nefreti körükleyerek, korku tellallığı yaparak saati yüzyıllar öncesine getirdi. Arkadaşı arkadaşa, komşuyu komşuya karşı kışkırttı. Tüm bunlar iktidarı kaybetmekten korktuğu içindi.

-> Her zırhını zayıf bir yeri vardır. Önemli olan, o noktayı bulmak. -Kar Kurdu-

-> Açan çiçekler rüzgârla dağıldı ve rüzgâr hiçbir şeyi önemsemez, ama kalpte açan çiçeklere hiçbir rüzgâr dokunamaz… (Son Tanık)

-> ‘Bazı erkekler ancak seçenekleri ölçüsünde sadıktır. ” -Son Tanık-

-> Söylesenize, Auschwitz’de Tanrı neredeydi?” … “İnsan neredeydi?” -Son Tanık-

-> Sanki tepede biri iplerimizi çekip halimize bakarak gülüyor. -Sakkara’nın Kumları-

-> Artık aramızda herhangi bir diyaloğun yararsız olacağını görüyorum. Sözleriniz anlamsız. Sadece davranışların bir değeri var. -8. Gün-

-> Hayatın püf noktası hangi köprülerden geçileceğini, hangi köprülerin yakılacağını bilmektir. Bu köprüyü geçin, ardınızda bıraktıklarınızı yakmaya çalışın.

-> Biliyor musun; savaştan önce komşularımızla barış içinde yaşardık. Kimse kimseyi rahatsız etmezdi. Dini ya da etnik farklılıkların hiç önemi yoktu. Çocuklar birlikte oyun oynardı, büyükler görüşürdü. Birlikte şarkı söyler, birlikte dans eder; düğünlere ve cenazelere birlikte giderdik. Derin bir soluk alıp verdi: sonra o aşağılık Milosevic nefreti körükleyerek, korku tellallığı yaparak saati yüzyıllar öncesine getirdi. Arkadaşı arkadaşa, komşuyu komşuya karşı kışkırttı. Tüm bunlar iktidarı kaybetmekten korktuğu içindi

-> Istırapla el ele gelmeyen tek bir sevgi yok; daha önce de olmadı, bundan sonra da olmayacak… Sevginin bedeli var.” (Huzursuz Hayaletler)

-> Turgenyev ilginç bir gözlemde bulunur. Bir şey aramaya başladığında kendi kulaklarının arkasına bakmayı da unutma der.” (Kar Kurdu)

-> Geride bıraktıklarımızın kalplerinde yaşamak, ölmek değildir.

-> Katledilen ve sakat bırakan kötü insanalar, kurbanlarının yaslarını hayatları boyunca tutacak yakınlarını hiç düşünmezler. Nefret dışında hiç bir şey düşünmezler. Ve nefret Nefret şimdiye kadar ne başarmış..?

-> Carla’nın yüzüne baktı. “Biliyor musun, savaştan önce komşularımızla barış içinde yaşardık. Kimse kimseyi rahatsız etmezdi. Dini ya da etnik farklılıkların hiç önemi yoktu. Çocuklar birlikte oyun oynardı. Büyükler görüşürdü. Birlikte şarkı söyler, dans eder, düğünlere ve cenazelere birlikte giderdik.

-> Kendini seven birini kaybetmek insanı bunalıma iten nedenlerin başında gelir. (Kar Kurdu)

-> Tehlikenin gözünün içine bakıp bekleyenler kahramanlar değildir, böyle bir şey olamaz, tehlikeden kaçmayanlar, sadece kaybedecek hiçbir şeyleri kalmamış kadercilerdir.

-> Erkek adam: “… ben hatalarını kabul edecek kadar erkek adamım.” (Şeytanın Müridi)

-> Bana kan akıtmamış bir devrim söyle.” -Romanov Komplosu-

-> Aslında Tanrı’yla bizzat karşılaşmasına sadece üç dakika kaldığı asla aklına gelmeyecekti… Ne var ki hayat her zaman sürprizlerle doluydu…” (Huzursuz Hayaletler)

-> Sanırım, insanları bir arada tutan aynı sevginin bazen insanları birbirinden ayırdığının da farkında değillerdi. -Son Tanık-

-> Durum ne kadar umutsuz ve üzücü, ne kadar karanlık olursa olsun; hep gülmeye, güldürmeye hazırdı. –Brandenburgmard

-> Küçük insanlar kolay kandırılırlar.

-> Devrim herkes için güçtür. Fedakârlık ve ıstırap olmadan başarılamaz.” -Romanov Komplosu-

-> Bu dünyada yaşadıkça, adalet diye bir şeyin olmadığını tekrar tekrar öğreniyorum. Gerçek adalet yok. Eski bir atasözünde her günahın bir intikam meleği var denir. Ama meleği hiç göremedim. -Brandenburg-

-> Böylece, akıntıya karşı savaşan tekneler gibi, sürekli olarak geçmişimize doğru çekiliyoruz. -Brandenburg-

-> Yaşama arzusunu yitirdiğini söylediler. Bazı insanlarda olurmuş. Çok sevdiği, çok yakınındaki birinin kaybı, İnsanın içine işler, Dayanma gücünü yok superguzelsozler.com edermiş. Kendi çocukların olup da gerçek sevginin ne olduğunu, Kızını ya da oğlunu bu şekilde kaybetmenin ne demek olduğunu anlayana kadar, Buna inanmak güç geliyor insana. -8. Gün-

-> Her çocuğun bir kokusu vardır….

-> Sonra yıllarca bunu düşündüm. Yaklaşmakta olan talihsizliğin belirtisini fark edemediğim için kendimi suçladım. Fark etmem, yaşanacak her şeyi değiştirebilir miydi? Sevdiklerimin hayatını kurtarabilir miydi? Belki. En azından, bazen kendime öyle diyorum. -Huzursuz Hayaletler-

Papini’nin gençliğinde kaleme aldığı denemeler, özellikle edebiyat ve felsefeye yönelik radikal eleştirileriyle dikkat çeker. O, yalnızca bir düşünce adamı değil, aynı zamanda bir savaşçıdır. Sözcükleri silah gibi kullanır. Bu bağlamda, “İnançlarım” ve “Benim Tanrım” adlı eserleri, Papini’nin dinle ve insanla hesaplaşmasının metinsel anıtlarıdır. Onun yazılarında fikirler, duygular kadar güçlüdür. Her satır, bir mücadeleye tanıklık eder.

Papini aynı zamanda zamanla barışamamış bir yazardır. Modern dünyanın yüzeyselliği, değerlerin çürümesi ve insanın yalnızlığı, onun metinlerinde sık sık işlenir. “Kaçaklar” adlı eserinde, bireyin toplumla ve kendisiyle olan çatışmasını anlatır. Bu kitap, Papini’nin ruhundaki trajik boşluğu da yansıtır.

1940’lardan sonra geçirdiği felç, onun bedensel hareketlerini sınırlasa da kalemini susturmamıştır. Hayatının son yıllarını yatağa bağımlı geçirmiş ama yazmaya, düşünmeye devam etmiştir. Onun yaşamı, düşüncenin bedenin sınırlarını aşabileceğinin bir kanıtıdır. 1956’da öldüğünde ardında onlarca eser ve bir o kadar da soru bırakmıştır: Gerçekten neye inanıyordu? Her şey bir sorgulama mıydı, yoksa bir arayış mı?

Giovanni Papini, yaşadığı çağın sınırlarını zorlayan bir entelektüeldi. O, rahatsız eden, düşündüren ve yerinden oynatan bir yazardı. Ve belki de en çok bu yüzden unutulmaması gerekenlerden biridir.

Giovanni Papini Sözleri Anlamlı

-> Ama iyice düşündüm. Dünyanın hiçbir yerinde, şu anda, erkek veya dişi, görmek istediğim, özlediğim kimse yok. (Gog)

-> İnançsızken daha samimiydim, inandığımda ise daha yaralı.

-> İnsan, inandığına değil; inandığını yaşadığına dönüşür.

-> Her okuduğum kitap, kendimi biraz daha kaybetmeme neden oldu.

-> Yazmak, kendi iç sesimi duymak için kullandığım bir aynadır.

-> Benim için yazmak, yaşamaktan daha gerçekti.

-> Mükemmel varlığa özgü zannedilen her şey, gittikçe bütün ölümlülerin basit birer ayrıcalığı oluyor…

-> Karanlık, bazen en dürüst aynadır.

-> Tanrı’yı affettim, çünkü O beni asla terk etmedi, sadece suskundu.

-> İnsan, kendine en çok yabancılaşınca Tanrı’ya yaklaşır.

-> Bana ne Tanrı’yı ne de şeytanı anlatabildiler; ikisini de kendim bulmak zorunda kaldım.

-> Gerçek, kitaplarda değil; acıda saklıdır.

-> Hayat, anlam arayışında kendini tüketenlerin cehennemidir.

-> Zihnimle savaştım, ruhumla barıştım.

-> Hakikati isteyenin önce kendi yalanını görmesi gerekir.

-> Ben hakikatin gölgesinde yaşadım; ışığı göremedim ama ona inandım.

-> Gülümsedi gibi geldi bana, ama insanlar hiçbir şey anlamadıkları zaman hep gülümserler…” (Kaçan Ayna)

-> Gerçek bir dönüşüm, inanç değil acı gerektirir.

-> Ruhumda delikler açan kelimelere minnettarım.

-> İnanç, bilgiden değil; kırılmaktan doğar.

-> Ben Tanrı’ya inanmadım; O’na ihtiyaç duydum.

-> Felsefe beni boğdu; edebiyatla soluklandım.

-> İnsanlığın acısı ikidir: Erkek için en güç şey düşünmek, kadın için en korkunç acı doğurmaktır.Amma ne düşünce ne de doğum makinesini icat ettik, belki de asla edemeyeceğiz…

-> Bazen inanç, düşüncenin intiharıdır.

-> Ruhum, çağın hastalığına tutuldu: sonsuz arayış.

-> Yalnızlık, büyük hakikatlerin habercisidir.

-> Bazı akşam, şehirlerde itişip kakışan insan sürülerinden nefretim beni o kadar boğuyor ki, yeryüzünü kesin olarak bunlardan kurtarmak için bir çare var mıdır diye araştırmaya kalkışıyorum. (Gog)

-> Ben Tanrı’yı aradım, insanlar benden uzaklaştı. İnsanları aradım, Tanrı sustu.

-> Her şeyi içinde barındırır ruh; geçmişin hatırasını da, başkalarından en çok saklananları da. (Düşsel Konçerto Cilt 1)

-> Hayal ettiğim dünyaya ulaşamadım, çünkü her düş bir kırılmayı doğurur.

-> Asabî olanları, sefihleri, işsiz güçsüzleri, hasisleri hâkimlerin huzurlarına çıkartmalı, tekdir etmeli, icabında cezalandırmalı. Evlerinde zulüm edenlerden babalık haklarını almalı; şüpheci, çabuk sinirlenen kimselerin safralarını çıkartmalı; miraslarını har vurup harman savuranların ellerinden servetlerini almalı; muhterislerden kan almalı, böylece binlerce cinayetin de önü alınmış olur. Bu ihtiyat ve önleyici davalar, kanun koyucu için şeref ve hâkim için zafer olacaktır…

-> Şeytan’dan daha bağışlayıcı bir varlık hiç tanımadım. (Düşsel Konçerto Cilt 1)

-> Kelimeler bazen kanat olur, bazen de zincir.

-> Kendimi anlamak için Tanrı’yı, Tanrı’yı anlamak için kendimi inceledim.

-> Dünyayı anlamaya çalıştıkça, içimdeki kaos büyüdü.

-> Düşüncelerimden kaçtım, kalemim peşimi bırakmadı.

-> Ben insanı değil, insandaki boşluğu yazmak istedim.

-> Nasıl oluyor da insan, vücudunun her tarafını, parmaklarının uçlarına kadar kapatıyor da en mühimi olan yüzünü açık bırakıyor? Azamızı hicabımızdan veya utancımızdan kapatıyorsak, çoğu zaman en az güzel ve en az muntazam olan suratımızı gizlemiyoruz. (Gog)

-> Tanrı’ya savaş açtım, çünkü O’nu çok seviyordum ama beni hep sustu.

-> Yeniden karşılaşmalara, utkulara, yükselişlere, unutmalara umut bağlayan yarın olmasaydı, insanlar yaşamaya razı olmazlardı. Yarının uzak kokusu olmasa, bugünün kara ekmeğini yemezlerdi. (Kaçan Ayna)

-> Ben her kitabı Tanrı’ya bir mektup gibi yazdım.

-> Her insan, kendi içinde yenilmediği sürece gerçekten yenilmiş sayılmaz.

-> Sadece odamda değil bütün evrende, hiçliğin ortasında tamamen yalnızmışım gibi hissediyordum. (Düşsel Konçerto Cilt 1)

-> Sahte olanla savaşırken, bazen kendimi de yıktım.

-> Düşünce özgürlüğü, en çok kendi zihnine başkaldırmakla başlar.

-> Ben sıradan bir insanım, her ne pahasına olursa olsun sıradan olmayan bir hayat, kesinlikle sıra dışı bir hayat yaşamak isteyen korkunç derecede sıradan bir insanım. (Düşsel Konçerto Cilt 1)

-> Düşünmekten korkan bir toplumda, düşünen delidir.

-> Ben bir fikir manyağı değilim, fikirden doğmuş bir ruhum.

-> Çocukluğumdan beri kendimi, nedendir bilmem, korkunç derecede yalnız ve farklı hissettim.” (Gog)

-> Kişiliğimizin öyle tarafları var ki, ötekilerin aleyhine fazla şişmekte, kangren olmaktadır. Manevi kanserler, fikir urları, günah ve fesat apandisitleri vardır…

-> Kendimi yıkmadan yeniden doğamayacağımı anladım.

-> Yanlış bir gezegene gelmiş olmamdan korkuyorum. Burası bana çok dar geliyor. Benim için istediğim kadar yer yok. (Gog)

-> Yalnızca yaşamın gizi ölümde değil, ışığın gizi de karanlıkta, iyinin gizi kötülükte,doğrunun gizi yanlışlıkta, evetin gizi hayırdadır! Bu yüzden yaşamak isteyen her Faust, yaşamı, tıpkı bir sevgiliyi kucaklar gibi, onun her şeyini duyumsamak, her yanını kucaklamak, her şeyin tadına varmak isteyen her tutkulu ölmeye hazırlanmalı, kendini ölümün içine koymalıdır. Bir an yoğun bir biçimde yaşamayı başarabilirsek, yaşam ağır bir ölümdür, her kösnü, bu uzun can çekişin onca sıçrayışından, ölüm hırıltısından biridir yalnızca.

-> Yazarken arınmak istedim; daha da kirlendim.

-> Papini, asla bir cevap olmadı; hep bir soru olarak yaşadı.

-> Eğer siz daha zeki olmazsanız, birbirimizi asla tam olarak anlayamayız. (Düşsel Konçerto Cilt 2)

-> Bilimin ilerlemekte olduğu na dair yapılan bütün gevezelikler küstah palavralardan başka bir şey değildir. Bilim ortadan ölümü kaldırmadıkça bir şey yapmış sayılmaz. Beni bir gün bir taşın altında çürümeye atacaklarına göre Londra?dan New York?a yarım saatte uçmu şum, bana ne…??

-> Ruhumun aynası kırık; her yansıma beni başka biri yapıyor.

-> Bambaşka bir yaşam düşlüyorum Ölmemek için öleceğim. (Kaçan Ayna)

-> Düşünmek bazen bir lanettir; ama düşünmeden yaşamak, ondan da büyük bir felakettir.

-> Yere inip kalmak benim için bir felaket. Artık çamurlar,taşlar arasında yaşayamam, hemcinslerimin yaşayışlarına, gürültülerine dayanamıyorum. Gezegenimize, dağlarının kamburlarına, göllerinin sularına, nehirlerinin gümüşi yılanlarına yukarıdan görmek şartıyla katlanabiliyorum. İnsanları, zavallı, çırpınan, uğraşıp didinen insanları ise yukarılardan göremiyorum, görsem bile bana kaynaşan karıncalar gibi geliyor. Ben, tek başıma sınırsız göklere atıldığım zamanlar mutluluk duyuyorum. Güneş sadık yoldaşım, bulutlar adalarım, sis sığınağım, rüzgâr musîkim oluyor. Üzerinde insanların yaşadığı bu sert kabuklu yuvarlağın birkaç bin metre yükseğine çıkınca kendimi dünyanın hâkimi ve ruhumun tam anlamıyla sahibi sayıyorum…

-> Yüce ruhların dilinde uyku ahmaklığın ve hatanın, uyanış ise zaferin ve gerçekliğin eş anlamlısıdır. (Düşsel Konçerto Cilt 2)

-> En derin soruların cevabı bazen bir kelime değil, bir çığlıktır.

-> İnanılmaz bir sezgi durumu yüzünden superguzelsozler.com sakin hayatımı altüst eden bendim. (Düşsel Konçerto Cilt 2)

-> Karanlıktan korkmadım; içimdeki sessizlikten korktum.

-> Yalnız kalmak istemedim ama anlaşılamamak daha ağırdı.

-> Yaşam, kendi hikâyeni yazmaksa; ben başkalarının hikâyesinde figüran oldum.

-> Gerçeğin en çıplak hali, bazen bir satırda saklıdır.

-> Bütün ilimler fizikte birleşiyor ve artık bundan sonra fizik bir tek formüle indirilebilir. Bu formülü, basit bir dille, şöyle ifade edebiliriz: ” Bir şey kımıldanıyor..!” Bu üç kelime insan düşüncesinin en yüksek terkibidir…

-> Sözlerim yara gibidir; iyileştirirken sızlatırlar.

-> İnsanlar; yaşamınızın tümü, sizin kendi kendinizi lanetlemek için tasarladığınız korkunç bir oyundur;sizin bu kaçan aynaya doğru koşuşunuza yalnızca şeytanlar güler. (Kaçan Ayna)

-> Ne Tanrı’dan korktum ne şeytandan; en çok kendimden ürktüm.

-> Beni en çok susturanlar, en çok konuştuklarım oldu.

-> Delilik, çoğu zaman düşüncenin doruk noktasıdır.

-> Tamamıyla güzel bir hayatın bana haram olduğunu düşünüyordum: Ben yalnız, ben aşksız, ben şanssızdım. (Bitik Adam)

-> İnsanlar; yaşamı ölüm için yitiriyoruz, gerçek olanı, imgelemsel olan için tüketiyoruz, günlere, salt bizi onlara benzer başka günlere taşımaktan başka bir değeri olmayan günlere götürdükleri için değer veriyoruz.. İnsanlar; yaşamınızın tümü, sizin kendi kendinizi lanetlemek için tasarladığınız korkunç bir oyundur; sizin bu kaçan aynaya doğru koşuşunuza yalnızca şeytanlar güler!”

En çok bilinen eseri La Disparition (Kayboluş), içinde hiç “e” harfi geçmeyen bir romandır ve bu yönüyle edebiyat tarihinde eşine az rastlanır bir deney olarak kabul edilir. Perec, aynı zamanda Oulipo grubunun (Potansiyel Edebiyat Atölyesi) bir üyesidir ve dilin sınırlarını zorlayan kurgusal deneylere imza atmıştır.

Georges Perec Sözleri Özlü

-> Anılar, doğru sırada değilse bir anlam taşımaz.

-> Yalnızsın. Yalnız bir adam gibi yürümeyi, aylak aylak dolaşmayı, sürtmeyi, bakmadan görmeyi, görmeden bakmayı öğreniyorsun. Saydamlığı, hareketsizliği, varolmayışı öğreniyorsun.

-> Şimdi onlara öyle geliyordu ki, eskiden -ve sanki yakın geçmişleri efsaneye, gerçek dışına ya da belirsizliğe doğru yuvarlanıp gidiyormuş gibi bu “eskiden” de zaman içinde her gün biraz daha gerilere gidiyordu- eskiden en azından sahip olma coşkuları vardı. Bu istek, çok zaman, onlar için varoluşun yerini tutmuştu. Kendilerini sabırsızlıkla, istekler içlerini kemirir bir halde ileri doğru gerilmiş olarak hissetmişlerdi. Ya sonra ? Ne yapmışlardı ? Ne olmuştu ?·

-> Bir anlatı, ne kadar parçalıysa o kadar gerçektir.

-> Aynı cümleleri tekrar etmekten değil, aynı sessizlikte kalmaktan korkarım.

-> Bir köpekle karşı karşıya yaşayamazsın, çünkü köpek, her an, senden onu yaşatmanı, beslemeni, okşamanı, ona uygun bir insan olmanı, efendisi olmanı, onu anında yere yatıracak o köpek ismini gürleyen Tanrı olmanı isteyecektir. Oysa ağaç senden bir şey istemez. Köpeklerin Tanrısı, kedilerin Tanrısı, yoksulların Tanrısı olabilirsin, elinde bir tasma, biraz ciğer, biraz servet olması bunun için yeterlidir, ama asla bir ağacın efendisi olmayacaksın. Kendin de bir ağaç olmayı istemekten başka bir şey yapamayacaksın.

-> Hafıza, sandığımız kadar güvenilir değildir.

-> Her şeyin bir yeri vardır; ama bazen yerini kaybeden şey, kendini daha çok hissettirir.

-> Sabırlısın ama beklemiyorsun, özgürsün ama seçmiyorsun, müsaitsin ama hiçbir şey seni harekete geçirmiyor. Hiçbir şey istemiyor, hiçbir şey talep etmiyor, hiçbir şeyi dayatmıyorsun. Hiç dinlemeden duyuyor, hiç bakmadan görüyorsun: Tavanlardaki çatlakları, parkenin dilimlerini, gözlerinin çevresindeki kırışıklıkları, ağaçları, suyu, taşları, geçen arabaları… Artık tükenmez olanın içinde yaşıyorsun.

-> Her liste bir arayıştır; her arayış bir eksikliği ortaya koyar.

-> Görmek, bazen sadece alışkanlıkları fark etmektir.

-> Kaybolmak, yerini bulmanın ilk adımıdır.

-> Gerçeklik, fark etmediğimiz ayrıntılarda gizlidir.

-> Yazı, unutmanın karşısında bir dirençtir.

-> Zaman, yazıyla yeniden biçimlenir.

-> Yazmak, kendini yeniden icat etmektir.

-> Eşyalar, bazen insanlardan daha çok konuşur.

-> Eksiği yazmak, eksikliği anlatmaktır.

-> Unutulan şeyler, bazen en çok kalanlardır.

-> Gündelik hayatın sıradanlığı, gerçekliğin şiiridir.

-> Yok olan bir harf, belki de susan bir hayattır.

-> Eşyaların anlattığı şeyler, insanlarınkinden farklıdır.

-> Görünmeyeni yazmak, yazının en büyük meydan okumasıdır.

-> Her nesne, sahibinden bir parça taşır.

-> Bazen yazı, yaşamı anlamanın tek yoludur.

-> Dilin yapısında bir boşluk varsa, o boşluk benimdir.

-> Yazmak, kaybolan bir şeyi yeniden inşa etmektir.

-> İnsanlardan nefret ettiğin anlamına gelmez bu, ne diye onlardan nefret edesin ki? Keşke insan türüne ait olmak, o dayanılmaz ve sağır edici gürültüyü de beraberinde getirmeseydi; keşke hayvanlar aleminden çıkıp aşılan o birkaç gülünç adımın bedeli, sözcüklerin, büyük tasarıların, büyük atılımların o dinmek bilmeyen hazımsızlığı olmasaydı! Karşı karşıya getirilebilen başparmaklara, iki ayak üstünde duruşa, omuzlar üstünde başın yarım dönüşüne fazla ağır bir bedel bu. Yaşam denen bu kazan, bu fırın, bu ızgara, bu milyarlarca uyarı, kışkırtma, tembih, coşkunluk, bu bitmek bilmeyen baskı ortamı, bu sonsuz üretme, ezme, yutma, engelleri aşma, durmadan ve yeniden baştan yaratma makinesi, senin değersiz varoluşunun her gününü, her saatini yönetmek isteyen bu yumuşak dehşet.

-> Bir apartman, yüzlerce hikâyenin saklandığı dev bir defterdir.

-> Gözle görünmeyen şeyleri yazıya dökmek isterim.

-> Eşyaların ruhu vardır; sessizce anlatırlar yaşamlarımızı.

-> Şimdi sessizliğin dehşetinde yaşıyorsun. Ama sen herkesten daha sessiz değil misin?

-> Anılar, kelimelerin arasına sıkışır.

-> Hatırlamak, yaşamak kadar zordur bazen.

-> Bir apartmanın planı, insan ilişkilerinin haritasıdır.

-> Her şeyin yerli yerinde olması, aslında bir yanılsamadır.

-> Yaşam, bir bütün değil; bir araya gelmiş parçalardır.

-> Bir şeyi anlatmak için onu önce kaybetmek gerekir.

-> Boşluk, sadece bir yokluk değil; dikkatle bakıldığında, her şey onun çevresinde kurulur.

-> Hayat, bazen sadece bir liste gibidir.

-> Anlatmak için kaybolmak gerekir.

-> Sessizlik, en derin cümledir bazen.

-> Bir şehri anlatmak için sokaklarını değil, duvarlarını dinlemeliyiz.

-> En yüksek tepelerin doruklarına ne diye tırmanasın ki, sonra inmek zorunda kalacak olduktan sonra; inince de yaşamını oraya nasıl çıktığını anlatarak superguzelsozler.com geçirmemen mümkün mü? Ne diye yaşar gibi görünesin? Neden sürünesin? Başına gelecekleri şimdiden bilmiyor musun sanki? Olman gereken her şeyi daha önce olmadın mı…

-> Bir şeyler kırılıyordu, bir şeyler kırıldı. Kendini nasıl demeli? dayanıklı hissetmiyorsun artık: Sana bugüne kadar güç veren öyle sanıyordun, öyle sanıyorsun, yüreğini ısıtan şey, varoluş duygun, neredeyse önemli olduğun duygusu, dünyaya bağlanma, dünyada kalma duygusu eksikliğini hissettirmeye başlıyor.

-> Dilin olanakları, hayal gücünün sınırıdır.

-> Keşke insan türüne ait olmak, o dayanılmaz ve sağır edici gürültüyü de beraberinde getirmeseydi; keşke hayvanlar aleminden çıkıp aşılan o birkaç gülünç adımın bedeli, sözcüklerin, büyük tasarıların, büyük atılımların o dinmek bitmeyen hazımsızlığı olmasaydı! Yaşam denen bu kazan, bu fırın, bu ızgara, bu milyarlarca yıllık kışkırtma, tembih, coşkunluk, bu bitmek bilmeyen baskı ortamı, bu sonsuz üretme, ezme, yutma, engelleri aşma, durmadan ve yeniden başlatma makinesi, senin değersiz varoluşunun her gününü, her saatini yönetmek isteyen bir yumuşak dehşet.

-> Hiçbir şey kendiliğinden sıradan değildir.

-> Kelimelerin yokluğu, bazen duyguların fazlalığıdır.

-> İnsan, evinde değil yazısında yaşar.

-> Bazı şeyleri anlatmamak, onları daha görünür kılar.

-> Neyi yazmadığınız da, en az yazdıklarınız kadar anlam taşır.

-> Bir binanın krokisi, insan ilişkilerini de tarif eder.

-> Bir boşluk, bin anlam barındırabilir.

-> Belleğimde unuttuğum şeyler, kalemime hatırlatır kendini.

-> Sürprizsiz yaşam. Güvenliktesin. Uyuyor, yiyor, yürüyor, yaşamayı sürdürüyorsun, tıpkı gamsız bir araştırmacının labirentinde unuttuğu bir laboratuvar faresi gibi; sabah akşam, hiç yanılmadan, hiç duraksamadan yemliğin yolunu tutan, önce sola,sonra sağa dönen, bulamaç halindeki günlük yem miktarını almak için kırmızı kenarlı bir pedala iki defa basan bir laboratuvar faresi gibi.”

-> Sıradan şeyler, sırlarını nadiren açar.

-> Zihnim bir şehir planı gibi, yolları birbirine karışmış.

-> Zaman, yazıya aktarıldığında başka türlü akar.

-> Olaylar değil, ayrıntılar yaşatır belleği.

-> Dilin içinde kaybolduğumda, kendime daha çok yaklaştım.

-> Dilin içinde kaybolan harf, bir yazarın çığlığıdır.

-> Yazı, bazen susmanın başka bir biçimidir.

-> Bir odayı tarif etmek, geçmişi yeniden yaşamaktır.

-> Oturuyor ve beklemek istiyorsun sadece. Bekleyecek bir şey kalmayana kadar beklemek.

-> Bir binayı anlatmak, yaşayanları anlatmaktır.

-> Bir masanın köşesi bile anlam yüklüdür.

-> Kaybolan harf, eksik anlatının simgesidir.

-> Kelimeler susabilir ama boşluk konuşur.

-> Dilin sınırlarını zorlamak, düşünmenin sınırlarını zorlamaktır.

-> Bir masanın üstü, zihnin haritasıdır.

-> Pek yaşadın denemez, oysa her şey çoktan söylendi, çoktan bitti. Topu topu yirmi beş yaşındasın, ama yolun çizilmiş bile. Roller hazır, etiketler de: Bebekliğindeki oturaktan yaşlılığındaki tekerlekli sandalyeye varana kadar oturacak tüm yerler orada Durmuş sıralarını bekliyorlar.

-> Yazmak, bir düzen kurmak değil; dağınıklığı anlamlandırmaktır.

-> Her satır, başka bir olasılığın kapısını aralar.

-> Yine böyle bir günde biraz daha geç, biraz daha erken saatte hiç şaşırmadan, bir şeylerin yanlış olduğunu, nasıl yaşayacağını bilmediğini ve asla bilemeyeceğini fark ediyorsun… Bir şey kırıldı. Bu zamana kadar sana güç verdiğini düşündüğün his: varlığının hissi, dünyaya ait ya da dünyada bulunduğun izlenimi artık senden uzaklaşıyor, artık yok. Geçmişin, bugünün ve geleceğin birbirine karışıyor…

-> Yaşamı anlatmak için detaylara sığınırım.

-> Her odada sessiz bir hayat sürer.

-> Sessizlik bile bazen bir tür anlatıdır.

-> Kelimeler, kayıplarımızı telafi edemez ama iz bırakır.

-> Sözlerin sustuğu yerde anlatı başlar.

-> Her liste, kendine bir düzen arayan zihnin izidir.

-> Dünyanın karşısında kayıtsız kişi ne cahildir ne de düşman. Niyetin okumaz yazmazlığın sağlığa yararlı keyfini yeniden keşfetmek değil, okurken, okurken okuduklarına hiç bir ayrıcalık tanımamaktır. Niyetin çırılçıplak gezmek değil, ille de özenli ya da bak

-> Bir günlüğün boşluğu, bazen bir romanın doluluğundan fazladır.

-> Yazının içinde bile kaybolabilirsiniz.

-> Yazmak, zamanı hapseden bir iştir.

-> İsimler, yüzlerden daha hızlı silinir hafızadan.

-> Her karakter bir sessizliğin yankısıdır.

-> İnsan ne harikulade bir buluş! Isınsın diye ellerine, soğusun diye çorbasına üfleyebilir.

-> Sessizliği betimlemek, bir tür cesarettir.

-> Yazarken, her şeyi yeniden öğrenirim.

Yazarın en bilinen eseri olan A Song of Ice and Fire serisi, tarihsel olaylardan ve Orta Çağ Avrupa’sından ilham alınarak kurgulanmıştır. Ancak Martin’in dünyasında ne kahramanlar kusursuzdur, ne de kötüler tamamen şeytani. Bu gerçeklik duygusu, onun eserlerini klasik fantastik romanlardan ayırır. Karakterlerinin başına her an her şeyin gelebileceği fikri, Martin’i hem sevilen hem de eleştirilen bir yazar yapmıştır.

HBO’nun dizileştirdiği Game of Thrones, hem edebi hem de görsel anlatımda dönüm noktalarından biri olmuş, Martin’in ismini bir markaya dönüştürmüştür. Bugün halen serinin devam kitapları olan The Winds of Winter ve A Dream of Spring üzerinde çalışan Martin, edebiyat dünyasında sabırsızlıkla beklenen bir yazar olmayı sürdürmektedir.

George R. R. Martin Sözleri Kısa

-> Korku, kılıçtan daha derin keser. (A Game of Thrones – Taht Oyunları 3. Cilt)

-> İnsan ne kadar çok severse, o kadar kolay incinir.

-> Hayatın bedelini yalnızca ölüm ödeyebilir.

-> Yıllar içinde, sessizliğin sorulardan daha çok cevap bulduğunu öğrenmişti.

-> Bir adamın şerefi, yalnızken yaptığı seçimlerde gizlidir.

-> Merhamet kanlı bir tuzaktır. Çok fazlası varsa zayıf olduğunu söylerler, çok azı varsa canavar olursun… (A Game of Thrones – Taht Oyunları 2. Cilt)

-> Layıkıyla yaptığımız her fiil bir dua olabilir. Bu çok hoş bir düşünce değil mi? (Kılıçların Fırtınası – Kısım 1)

-> Sevgi uğruna söylediğimiz yalanlar.

-> İnsanlar görmeyi bekledikleri şeyleri görür. (Kralların Çarpışması Kısım 1)

-> Aşk tatlıdır ama bir adamın doğasını değiştiremez.

-> Zaman her şeyi unutturur ama adalet gecikse de kaybolmaz.

-> Güç, insanların onun var olduğuna inandığı yerdedir.

-> Bir kılıç kadar keskin olmalı bir akıl.

-> Git başımdan dedi olabildiğince sertçe. Ellerini göbeğine koyup haşin bakmaya çalıştı. Tiranozor hiç tınmadı. Boşuna kendini paralıyorsun dedi Tuf. Fazla irisin, bu masaysa ziyadesiyle sağlam yapılmış. Beyninin en fazla bir mantar kadar olduğu ortada. Dahası, bir fosilden elde edilmiş genetik şifreyle klonlandığın şüphe götürmüyor. Dolayısıyla, neslinin tükendiği gerçeğinin baki kalması gerekliliğine istinaden, yaşam hakkı önceliğinin bende olduğu öne sürülebilir. Hoşt! (Uzay Gezgini Tuf)

-> Bazen kalplerimiz düşmanlarımızın elindedir ve bunu fark etmemiz yıllar alır.

-> Gerçekler her zaman hoş değildir, ama yalanlarla yaşanmaz.

-> Fatih Aegon demir ustalarına, düşmanlarının elinden aldığı kılıçlardan görkemli bir taht dövmelerini emrettiğinde, ‘bir kral asla rahat oturmamalıdır’ demişti.

-> Masum muyuz Kaptan? Jeffers’tı bunu soran. Hiç kimse tamamen masum değildir, diye yanıtladı Joshua York, ama bu şiiri kendime çok yakın bulurum Bay Jeffers. Geceler sahiden güzeldir, onun ihtişamlı karanlığında bile huzur ve asalete kavuşabiliriz. Birçok insan karanlıktan mantıksızca korkar. (Karabasan)

-> Her uçuş bir düşüşle başlar.

-> Bir adam korkusuna rağmen cesur olamaz mı?

-> Ejderhalar geçmişin değil, geleceğin mirasıdır.

-> Joshua’nın bakışlarında gücenmişlik yakaladı, ihanetin öfkesini. Keşke Joshua ona bağırıp çağırsaydı ya da bir silah çekseydi de Marsh bu bakışı görmez olaydı. (Karabasan)

-> Babalarının günahları çoğu kez oğullarında da görülür. (Düzenbaz Prens – Kralın Kardeşi)

-> Demir ustası bir an düşündü. Robert gerçek çelikti. Stannis saf demire benzer. Kara, sert ve güçlüdür ama bükülmeden önce kırılır. Renly bakırdır. Parlak, bakması hoş ama satmaya kalksan para etmez. (Kralların Çarpışması Kısım 1)

-> Bir okuyucu, ölmeden önce binlerce hayat yaşar. Hiç okumayan insan sadece tek hayat yaşar.

-> Bazen akıllıca kaçmak, aptalca savaşmaktan iyidir.

-> Şehir huzursuz insanlarla doluydu. (Kralların Çarpışması Kısım 1)

-> Her acı bir derstir ve her ders bizi daha güçlü kılar.

-> Görmeyen insanlar için dünyanı tanımanın birçok yolu var. (Ejderhaların Dansı 2)

-> Uyku iyidir, dedi Tyrion. Ve kitaplar daha iyidir. (A Game of Thrones – Taht Oyunları 1. Cilt)

-> Hiç kimse bir canavar doğmaz. İnsanlar onları öyle yapar.

-> Karanlık ne kadar yoğun olursa, yıldızlar o kadar parlak görünür.

-> Karga, kuzgunu karanlıkla suçlarken…

-> Bir okuyucu, ölmeden önce binlerce hayat yaşar, dedi Jojen. Hiç okumayan insan sadece tek hayat yaşar.

-> Bir yalan, gerçeğe sarılırsa daha kolay yutulur.

-> Ben daima bir romantiktim, hatta bunun anlamını kavrayabilecek bir yaşta olmadığım yaşta bile.

-> Kimse özgür değildir, aksine sadece çocuklar ve aptallar inanır.

-> Buz ejderhası ölüm püskürtürdü dünyaya; ölüm, sükûnet ve soğuk.

-> Drogo o kadar zengindi ki, hizmetçileri bile altın boyunluklar takıyordu.

-> Kan dökülmeden kazanılan zaferler, en uzun sürenlerdir.

-> Hayal gücü, kralları öldürür ve imparatorlukları yakar.

-> Onları utandırıyorsun. Kendinle gurur duymana neden oluyor mu bu?

-> Ölü adamın basamakları tırmandığını duyabiliyordu. Adamın önünden giden adımların ağır ve ölçülü sesi, salonun mor sütunlarının arasında yankılanıyordu. Daenerys Targaryen, ölü adamı, taht olarak kullandığı abanoz sıranın üstünde bekliyordu. Gözleri uykuluydu, platin saçları dağınıktı. (Ejderhaların Dansı 1)

-> Ben her şey yolundaymış gibi aptalı oynayacağım bu maskeli baloda.

-> Sanat demokrasi değildir. İnsanlar onun nasıl tamamlanacağını oylamazlar.

-> Bazen en büyük savaşlar, kılıçsız ve sessiz verilir.

-> Uyku iyidir. Ve kitaplar daha iyi.

-> Bir adam ne giydiği zırhla yargılanır ne de taşıdığı kalkanla. Ama söyledikleriyle yargılanabilir.

-> Kaybetmekten korkan adam çoktan kaybetmiştir.

-> Bazı sırlar en güvendiğin ve en sevdiğin insanlarla bile paylaşılamayacak kadar tehlikelidir.

-> Ölüm her zaman yakındadır. Yaşam zalim ve yavandır.

-> Ve babası cevap verdi Bir adamın gerçekten cesur olabileceği tek andır korktuğu an.

-> Kelimeler kılıçlardan daha keskin olabilir ama zamanla her ikisi de paslanır.

-> Karanlığa kulak verin.

-> Bir aslan koyunun fikirlerini kendine dert etmez.

-> Bir krala sadakat, onu sevmekten geçmez; ona hizmet etmekten geçer.

-> Anlamadığın şeyi yargılamaya kalkma.

-> Uzun zamandır açım. Ama yiyecek için değil. Lütfen söyleyin, adalet ne zaman servis edilecek? (Kılıçların Fırtınası – Kısım 1)

-> Zaman zaman en cesur adamlar bile kendilerini kör ederler, görmekten korktuklarında. (Kılıçların Fırtınası – Kısım 1)

-> Büyük savaşlar her zaman korkunçtur, dedi yaşlı şövalye. ama katliamın kanın göbeğinde aynı zamanda bir güzellik de yatar. (Dunk & Egg 2: Yeminli Kılıç)

-> Taht oyununu oynarsın; ya kazanırsın ya da ölürsün. Ortası yoktur.

-> Hiç kimseye güvenmeyen bir kraliçe, herkese güvenen bir kraliçe kadar aptaldır.

-> Ölüm her zaman yakındadır. Yaşam zalim ve yavandır.

-> Gerçek yaşamda, iyi ve kötü arasındaki superguzelsozler.com savaşta en zor seçilebilir olan hangisinin hangisi olduğunu belirlemektir.

-> Erkeklerin aklından geçenleri sadece tanrılar bilirdi ama kadınlar daha da anlaşılmazlardı. (Prenses ve Kraliçe veya Siyahlar ve Yeşiller)

-> Bir kılıcın tehdidi olmadan adalet sadece bir kelimedir.

-> İsimler güçtür. Birinin gerçek ismini bilmek, onun üzerinde hüküm sürmektir.

-> Kış geldiğinde ve kar düştüğünde yalnız kurt ölür ama sürü yaşamaya devanı eder.

-> Korkmamız gereken tek kurt türü insan derisi giymiş olanlar. (Kralların Çarpışması Kısım 1)

-> Bir adam ne kadar çok unvan taşırsa, o kadar çok şeyden korkar.

-> Sana gelmek için bin fersah yol aştım ve yolda en iyi parçamı kaybettim. Bana gitmemi söyleme.

-> Ah, evet. Topal, cüce ve çirkin bir çocuk bile bir ejderhanın sırtına oturduğunda dünyaya tepeden bakabilir.

-> İnsanlar masalları sever çünkü gerçekler çok acıtır.

Orwell, sadece uyarı niteliğinde metinler kaleme almakla kalmamış, aynı zamanda dürüst bir yaşam sürerek söylediklerini uygulamaya çalışmıştır. Yazarlık kariyeri boyunca, gerçekleri söylemekten kaçınmayan, vicdanlı bir entelektüel olarak iz bırakmıştır.

George Orwell En Güzel Sözleri

-> Parti her zaman haklıdır.

-> Tarihi güçlü olanlar yazar.

-> Napoleon her zaman haklıdır.

-> Dört ayak iyi, iki ayak kötü.

-> Gerçek, partinin söylediğidir.

-> Korku, itaatin en kolay yoludur.

-> Bilgisizlik, köleliğin temelidir.

-> Hiçbir hayvan giysi giymemelidir.

-> Düşünce suçu, ölmeden önce başlar.

-> İtaat, özgürlükten daha güvenlidir.

-> Hiçbir hayvan yatakta yatmamalıdır.

-> Onlar seni değil, zihnini istiyorlar.

-> Sevgi yoktur, yalnızca nefret vardır.

-> Akıllılık çoğunluğa bakılarak ölçülemez.

-> İnsanı öldüren açlık değil, umutsuzluktur.

-> Sadakat, gerçeğe değil, partiye duyulmalı.

-> Anıların bile partinin iznine ihtiyacı var.

-> Yoksulluğun en kötü yanı, görünmez olmaktır.

-> Özgürlük, iki kere iki dört eder diyebilmektir.

-> Hiçbir hayvan başka bir hayvanı öldürmemelidir.

-> En iyi kitaplar bize bilmediklerimizi söyleyenlerdir.

-> Belki de insan sevilmekten çok anlaşılmayı istiyordu.

-> Gerçekliği yitiren bir toplum, kendini asla kurtaramaz.

-> Zihin kontrol edildiğinde, beden zaten teslim olmuştur.

-> Savaş barıştır. Özgürlük köleliktir. Bilgisizlik güçtür.

-> Yazarın meselesi yaşadığı çağ tarafından belirlenecektir.

-> İnsan, cebinde para yokken dünyaya ait olmadığını hisseder.

-> Paranın yokluğu, insanın kişiliğini örseleyen bir gölgedir.

-> Atıp tutmak kolay. Bendeki dertler sende olaydı görürdüm seni.

-> Tüm kitaplar eşittir ama bazı kitaplar öbürlerinden daha eşittir.

-> Bütün hayvanlar eşittir ama bazı hayvanlar diğerlerinden daha eşittir.

-> Mücadeleyi reddedenler, mücadelede yer alanlardan daha ağır yaralanır.

-> Düşünmek, düşünmek, bir saniyecik bile kalmış olsa düşünmek tek umuttur.

-> Dindarların ve ahlaksızların doğal olarak birbirlerini buldukları bir gerçektir.

-> İnsan devrimi korumak için diktatörlük kurmaz. İnsan diktatörlük kurmak için devrim yapar.

-> Bir domuza bir insana baktı. Ama hangisinin domuz, hangisinin insan olduğu anlaşılmıyordu.

-> Zekilik kadar aptallık da gerekliydi. Ama aptalca davranmak da zekice davranmak kadar zordu.

-> İnsanlar ancak yaşamın amacının mutluluk olmadığını düşünmeye başladığında mutluluğa ulaşabilir.

-> ‎Sahtekârlığın evrensel düzeyde egemen olduğu dönemlerde gerçeği söylemek devrimci bir eylemdir.

-> Belki de, insanların ancak açlık sınırlarına yaklaştıkları zamanlarda söyleyecek şarkıları oluyordu.

-> Modern savaşın ana amacı genel yaşam düzeyini yükseltmeksizin, makinelerin ürettiklerini tüketmektir.

-> Geçmişi denetleyen, diyordu Parti sloganı, geleceği de denetler; şu anı denetleyen geçmişi de denetler.

-> Liderliğin sırrı, kişinin yanılmayacağına olan inancıyla geçmiş hatalardan ders alma gücünün birleşmesinde yatar.

-> Olumluyu olumsuza yeğlerim. Oynadığımız oyunda kazanmak söz konusu değil. Ama bazı yenilgiler ötekilerden daha iyidir.

-> Bilinçleninceye dek başkaldıramayacaklar, başkaldırmazlarsa da hiçbir zaman bilinçlenemeyecekler. (Bu kısım kitapta Proleterler için söylenmiştir.)

-> Şovenist kendi tarafının yaptığı mezalimleri tasvip etmediğini belirtmemekle kalmayıp hatta bunları işitmemek gibi kayda değer bir yeteneğe de sahiptir.

-> Şunu da unutmayın ki, insana karşı savaşırken sonunda ona benzememeliyiz. Onu alt ettiğimiz zaman bile, onun kötü alışkanlıklarını benimsemeye kalkmayın.

-> Yaptığınız, söylediğiniz ya da düşündüğünüz her şeyi en ince ayrıntısına dek ortaya çıkabilirler ama gönlünüzün derinliğine, işleyişine, sizin bile bilmediğiniz o yere el uzatamazlar.

-> Güç araç değil, amaçtır. İnsan devrimi korumak için diktatörlük kurmaz, diktatörlük kurmak için devrim yapar. Eziyetin amacı eziyettir. İşkencenin amacı işkencedir. Gücün amacı güçtür.

-> Peki, bu durum Doğa’nın bir yasası mıdır? Ülkemiz, topraklarında yaşayanlara düzgün bir hayat sunamayacak kadar yoksul mudur? Hayır, yoldaşlar, asla! İngiltere toprakları bereketlidir, havası suyu iyidir yurdumuz, bugün bu ülkede yaşayan hayvanlardan çok daha fazla bol yiyecek sağlayabilir.

-> Kimsenin iktidarı sonradan bırakmak amacıyla ele geçirmediğini biliyoruz. İktidar bir araç değil, bir amaçtır. Kimse devrimi korumak için diktatörlük kurmaz, diktatörlük kurmak için devrim yapar. Zulmün amacı zulüm, işkencenin amacı işkence, iktidarın amacı iktidardır. Şimdi anlamaya başladın mı?

-> Milliyetçilik, insanları tıpkı böcekler gibi farklı sınıflara ayırma ve bu sınıflara dayanarak kimlerin iyi, kimlerin kötü olduğuna karar verme alışkanlığıdır. Milliyetçiye göre, herhangi bir eylemin iyiliği ya da kötülüğünü o eylemin niteliği değil, kimin tarafından yapıldığı belirler. Bizim tarafımızdan yapıldığı sürece ahlaki açıdan hoşğörülmeyecek hiçbir eylem yoktur.

-> Savaş kazanmak amacıyla yapılmaz, aksine savaşın sürekli olması istenir… Toplumdaki hiyerarşinin sürmesi ancak yoksulluk ve cehalet temeli üzerinde sağlanabilir. Savaş başlatma çabası her zaman için, asıl olarak, toplumu açlığın eşiğinde tutmak için superguzelsozler.com planlanır. Savaş, egemen grup tarafından kendi vatandaşlarına karşı yürütülür ve bu savaşın amacı zafer kazanmak değildir … aksine toplumun mevcut yapısını sağlam tutmaktır.

-> POUM milisine 1936 yılı sonunda katıldım. Bir başkasına değil de bu milise katılmamın başlıca nedenleri şunlardı: İspanya’ya gitmeye gazete makalelerim için malzeme toplayabilmek amacıyla niyetlenmiştim. Bunun yanı sıra, eğer çarpışmaya değer gibi görünürse, belki de savaşırım diye muğlâk bir düşünce de vardı kafamda. Ne var ki hastalıklı bünyem ve nispeten az sayılabilecek askeri tecrübem hesaba katıldığında, savaşmak hususunda pek bir kuşkuluydum.

-> İnsan’a karşı savaşırken sonunda ona benzememeliyiz. Onu alt ettiğiniz zaman bile onun kötü alışkanlıklarını benimsemeye kalkmayın. Hiçbir hayvan asla bir evde yaşamamalı, yatakta yatmamalı, giysi giymemeli, içki ve sigara içmemeli, paraya el sürmemeli, ticaretle uğraşmamalı. İnsan’ın bütün alışkanlıkları kötüdür. Ve en önemlisi, hiçbir hayvan kendi türünden olanlara zorbalık etmemeli. Güçlüsü güçsüzü, akıllısı akılsızı, hepimiz kardeşiz. Hiçbir hayvan başka bir hayvanı öldürmemeli. Bütün hayvanlar eşittir.