Federico Garcia Lorca Sözleri

Federico García Lorca, 5 Haziran 1898’de İspanya’nın Granada yakınlarındaki Fuente Vaqueros kasabasında doğmuş, 20. yüzyılın en önemli İspanyol şairi ve oyun yazarlarından biri olmuştur. Edebiyatında Endülüs’ün geleneksel halk kültürünü, çingene yaşamını, aşkı, ölümü ve kaderi lirik bir anlatımla işlemiştir. Şiirlerinde olduğu kadar tiyatro oyunlarında da derin bir insanlık dramı ve toplumsal eleştiri öne çıkar.

En bilinen eserleri arasında “Çingene Baladları”, “Kanlı Düğün”, “Yerma” ve “Bernarda Alba’nın Evi” yer alır. Bu yapıtlar, onun duygusal dünyasını, halktan beslenen şiirsel dilini ve güçlü sahne anlayışını yansıtır. Özellikle kadınların yaşadığı baskıları ve toplumsal rolleri cesurca sorgulayan tiyatro eserleri büyük ses getirmiştir.

Lorca, aynı zamanda İspanya’da dönemin siyasi ve kültürel çalkantıları içinde özgür düşünceleri ve eşcinsel kimliği nedeniyle hedef alınmıştır. 1936 yılında, İspanya İç Savaşı’nın başlarında, Franco yanlısı güçler tarafından tutuklanarak kurşuna dizilmiş, mezarı hiçbir zaman bulunamamıştır.

Kısa ömrüne rağmen ardında güçlü bir edebi miras bırakan Lorca, çağdaş İspanyol şiirinin ve tiyatrosunun en etkileyici seslerinden biri olarak kabul edilir. Eserleri hâlâ dünya genelinde okunmakta, sahnelenmekte ve insan ruhunun derinliklerine ışık tutmaktadır.

Federico Garcia Lorca En Güzel Sözleri

-> Acının en güzel hali, bir dizeye sığandır.

-> Kalbin dili, dudaktan dökülen sözlerden çok daha güçlüdür.

-> İtler de yalnızdır, ama yaşarlar. (Bernarda Alba’nın Evi)

-> Aşk, her zaman yaralıdır ama yine de güzeldir.

-> Ah nasıl bir yas, nasıl bir acı kavuruyor içimi! Ne cam kırıkları saplanmış dilime, seni unutmaya çalıştım diye.

-> Bazı gözler vardır, içindeki denizi gösterir.

-> Çirkinlik umurunda mı erkeklerin, onların bütün istedikleri bir parça toprak, bir çift öküz, bir de boğazlarına bakacak söz dinler bir kancıktır. (Bernarda Alba’nın Evi)

-> Şiir, suskun kalmış duyguların haykırışıdır.

-> Ne sen, ne ben nasıl olsa, hazır değiliz karşılaşmaya. (Cante Jondo Şiiri)

-> Hayal etmek, ölümden daha cesur bir iştir.

-> Kansız kalıp ölmek, kanı kuruyarak yaşamaktan iyidir. 

-> Gerçek sanat, yüreğin kanıyla yazılandır.

-> Dünya, dünya ve insanlar, insan bedeni ve ruhu, benim ruhum ve başkalarının ruhları bana acı veriyor.

-> Biraz sabır, güzeller, hele bir öleyim ben alırım sizi bir bir sisten kısrağıma. (Bütün Şiirleri 2)

-> Ay ışığında söylenen her söz, bir sır taşır.

-> Gözyaşları, ruhun dilini konuşur.

-> Çünkü hiç kimse kalmadı ekmeği, şarabı bölüşecek.

-> Bu dünyada her daim hiçbir şeyi olmayanların yanında olacağım; kendilerinden, o hiçbir şeye sahip olmamanın huzuru bile esirgenen insanların yanında.

-> Gecenin içinden geçen şiir, sabaha kadar susmaz.

-> Gerçek sanat, insanın kalbini, aklını ve ruhunu harekete geçirir.

-> Ağlamak istiyorum, çünkü ağlamam gerek son sırada oturan çocuklar gibi, çünkü insan değilim, ne şairim, ne yaprak öte yandaki şeyleri araştıran yaralı bir nabızım. (Bütün Şiirleri)

-> Karanlıkta ve aydınlıkta, gece ve gündüz sadece seni sevmeyi düşüneceğim. (Bütün Oyunları 3)

-> sen gülmüştün ben başlayınca ağlamaya. Bir tanrı gibi bakıyordun tepeden Gözyaşlarını bir zincirdi güvercinlerden, anlardan. (Seçilmiş Şiirler)

-> Hayatta kalmak için savaşmak, yaşamın anlamını bulmaktır.

-> Aşk bazen konuşmaz, sadece bekler.

-> Ben küçükken kadının biri kocasını boğazlamıştı. Ayakkabıcıydı adamcağız. Hiç unutmam. Ben evlenmeyeceğim, demiştim hep. Kitaplarım yeter bana. Evlenip de ne olacak sanki? (Don Perlimplin ile Belisa’nın Bahçede Sevişmesi)

-> Ve ben, kelimelerin yetmediği yerde sustum.

-> Aşkla delilik arasında yalnızca bir mısra vardır.

-> Mutluluğu kendime dert edindim.

-> Gerçek acı, kelimelerin ötesinde yaşanır.

-> Çünkü, baştan sona sefalet ve haksızlıklarla dolu bir dünyada her sabah uyanır uyanmaz yapılacak iş çığlık atmak olmalı: Karşı çıkıyorum! Karşı çıkıyorum! Karşı çıkıyorum!  

-> Kansız kalıp ölmek, kanı kuruyarak yaşamaktan iyidir. (Kanlı Düğün)

-> Her gece bir başka şiir doğurur karanlık.

-> Yas, kalbin karanlık ama verimli toprağıdır.

-> Her yıldız dingin suları zamanın. Bir düğümü zamanın. Ve her iççekiş dingin suları haykırışın.

-> Bir öpücük, bazen en büyük vedadır.

-> Bir çiçeğin soluşunda bile bir trajedi gizlidir.

-> Bir melodide bile ağlayabilir insan, eğer duygusu derinse.

-> Yalnızlıkla dost olmak, deliliğe yakın olmaktır.

-> Sen, zamanla yaralar iyileşir, duvarlar insanı saklar sanıyorsun, ama öyle değil, öyle değil. Bir şey insanın yüreğine yerleşince kimse onu yerinden sökemez!

-> Ruhumda öyle derin yaralar var ki, şiir bile kanıyor.

-> İnsanın ruhu kırıldığında, en iyi şiirler doğar.

-> Kalbin çırpınışı, şiirin ritmidir.

-> Gökyüzü bazen insanın içinde ağlar.

-> Sesten kaçmak isterken sen kendin ses olursun (Bütün Şiirleri 1)

-> Karanlığın dili yoktur ama kalbi vardır.

-> Ne boğa biliyor seni ne incir ağacı, ne atlar ne evindeki karıncalar. Ne çocuk biliyor seni ne de ikindi çünkü ölüsün sen sonsuza kadar. Çünkü ölüsün sen sonsuza kadar bütün ölüleri gibi yeryüzünün, bütün ölüleri gibi unutulmuş cansız bir köpekler yığınında. (Ne Garip Federico Adında Olmak)

-> Çünkü öldün bütün zamanlar için, bütün ölüleri gibi Dünya’nın, bütün unutulmuş ölüleri gibi karışıp köpek leşleri arasına. (Zambak ve Gölge)

-> Bir bakış bazen bütün bir kitabı susturur.

-> Ay ışığında yalnız yürüyen, gölgelerden korkmaz.

-> Küller arasında bile şiir vardır.

-> Aşk, suskun bir çığlıktır superguzelsozler.com gecenin en karanlık yerinde.

-> Ay, geceyi sevdiği kadar gündüzden de kaçar.

-> Her mezar, içinde bir aşk hikâyesi saklar.

-> Ben hayatı, ölümün gölgesinde sevdim.

-> Toparlan biraz, böyle yapmakla ne geçiyor eline? (Kanlı Düğün)

-> İçiniz kor gibi yanarken susmak, acıların en beteridir.

-> Sanat, hayatın güzelliğini keşfetmemize yardımcı olur.

-> Gecenin rengi, şairin kaleminde kararır.

-> Bir şey insanın yüreğine yerleşince kimse onu yerinden sökemez! 

-> Bir insanın ağzından çıkan değil, kalbinden taşan önemlidir.

-> Rüzgar, söylenemeyen şiirleri fısıldar.

-> Bazı ölümler hayatın en canlı parçalarıdır.

-> Sessizlik bazen tüm şiirlerden daha gürültülüdür.

-> Ah! Ne güç iş seni sevdiğim gibi sevmek! Sana duyduğum aşktan canımı acıtır hava canımı acıtır yüreğim şapkam canımı acıtır. (Aşk Şiirleri)

-> Sözler biter, ama hisler hep devam eder.

-> İçimizdeki çocuk ölmeden gerçek şair olunmaz.

-> Bir şiir, sadece bir şiir olarak kalmaz. Aynı zamanda bir duygu, bir anı, bir insanın hayatıdır.

-> Yüreğimin telleri bir kere titredi mi, susmak bilmez artık.

-> Her sevda, içinde bir ölüm taşır.

-> Ay ışığı, yalnızların yoldaşıdır.

-> Yaşam, her satırı kanla yazılmış bir şiirdir.

-> Şiir, yaşamla ölüm arasında ince bir çizgidir.

-> Ne mutlu uyanık saatlerini O tuhaf hoşlukta yayılarak geçirenlere Dünyadaki bütün dertlerini alır, Duydukları aşk acısı dışında. (Deniz Bile Ölür)

-> Bir şairin gözyaşı, bin kelimeye bedeldir.

-> Bize acı veren şeyleri öğrenmeye can atarız.

-> Bazen bir dize, bütün bir hayatı anlatır.

-> Bana kalırsa siz ikiniz, kendi dünyalarınızda seyahat edersiniz ve en sonunda kimin bavulunu daha fazla doldurarak dönmüş olduğu bilinemez. (Bütün Oyunları 3)

-> Neden hain gözlerin benimkilerde eriyor? Neden ellerin saçlarıma çiçekler takıyor? Bülbüllere yaraşır bir hüzne mahkum ediyorsun gençliğimi. (Bütün Oyunları 3)

-> Kalbimin rüyaları, uyanıkken gördüklerimden daha gerçekti.

-> Ölüm yoktur, yalnızca sonsuz bir yalnızlık vardır.

-> Hayat bir şiir değilse, niye bu kadar sancılıdır?

-> Yalnızlık, bazen kalabalıkların içinde yankılanır.